Andy Jackson Airpark

Ietsje minder warm gisteren en met stevige wind in de middag bereidden we ons niet voor op vliegen. We zouden alleen de Falcon ophalen, het landingsterrein en eventueel een start bekijken en Linda zien. Maar toen we na een uitgebreide inspectie van het landingsterrein – vrij klein, lichte helling en als je een overshoot maakt heb je een ernstig probleem – de trainingshelling opliepen kwam Tim ons achterop met z’n golfkarretje en lesvleugel en hij bood een paar hopjes aan. Hij had een paar lesharnasjes en een hoop helmen en hoewel ik eigenlijk nooit zo onvoorbereid vlieg kon ik deze perfecte kans niet missen. Geen lenzen in, geen geschikte kleding aan, geen water en best honger en nog maar net over m’n jetlag dus ik was wat trillerig. Maar binnen een minuut stond ik klaar op de start met een veel te groot Aframe in m’n handen en een bril die voortdurend van m’n neus afglijdt. De oefenstart is echter zo mooi, vrij hoog en aan alle kanten vrij en mooi steil en de wind was goed dus ik ging er voor. De eerste poging maakte ik een buikschuiver met m’n mooie nieuwe kleren die ik net van Jamie had gekregen, desondanks was ik harstikke blij. Jamie volgde, daarna ik nog twee keer en toen begon de wind wat harder te waaien dus ik vond mezelf reuze verstandig om er op dat moment mee te stoppen. Waarna een leerling nog een vijftal perfecte landingen uitvoerde. Never mind ik was keiblij en Linda kwam net aan en ik werd aan een paar leuke mensen geintroduceerd en de zon scheen. We reden naar boven waar Owen een enorme vis-en-zwemvijver heeft gemaakt met houten terrassen en een strandje en er komt nog een tiny house. De halve berg is van Owen en nog iemand, om te voorkomen dat het land door projectontwikkelaars wordt gekocht. Het wordt misbruikt door plaatselijke jeugd maar desondanks ziet het er fantastisch uit. Na nog wat verder rondhangen op het landingsterrein, waar een enorme overkapping wordt gebouwd, togen we naar de ghettopatio om onze Thai curries te eten en rond een vuurtje verder te kletsen. Linda staat met haar trailer op Marcello’s grond, nog een vlieginstructeur in de Crestline soaring society. Corona en Oekraine waren ver weg en we meanderden van roddels naar vliegen naar recycling en ouderdomsverschijnselen. Om acht uur waren we thuis voor nog een paar Ted Lasso’s en op tijd naar bed.

Tustin, Californie

Er zijn veel redenen om niet op een vliegtuig te stappen voor een korte vakantie in Californie – milieu, oorlog, covid, kosten – maar ik ben toch blij dat ik het wel gedaan heb. Na een voorspoedige reis en een prima nacht genoten we van de verrukkelijke temperatuur en de kazen die ik had meegebracht. Het is ontzettend fijn om Jamie weer te zien en ik ben inmiddels vriendjes met Harry en William, de jonge katten voor wie ik nauwelijks allergisch lijk. We deden een lui dagje waarop ik weer een complete garderobe uit mocht zoeken tussen haar oude kleren, net als lang geleden in Florida (de meeste dingen van toen draag ik nog). ’s Avonds een strandwandeling op blote voeten. Zeehonden in de branding, aalscholvers, meeuwen, historische huisjes tegen de duinen en een perfect restaurant. We wisselen onze praatjes over andere piloten af met zorgen over politieke zaken en heel veel reflecties over de cultuurverschillen tussen Europa en Amerika. Wij hebben de illusie dat we de Amerikanen goed kennen, dat we min of meer hetzelfde zijn, doordat we van jongsafaan Amerikaanse tv zien en engels verstaan en dezelfde producten kopen. Maar het is echt een totaal ander continent. Het begon al met mijn medepassagier die vertelde dat hij pastor was in zijn eigen kerk en nu overwoog om de kerk van zijn vader over te nemen. Met de open nieuwsgierigheid van medepassagiers in de rij die wilden weten of we ons in Europa zorgen maken om Oekraine.  Het verkeer, andere auto’s dan de onze die zich vrij netjes gedragen op overvolle en best wel onbegrijpelijke brede snelwegen. Huizen, meubelen, kleding, parken, alles ziet er net anders uit dan bij ons. Onmogelijk om je te voet of per fiets te verplaatsen. Palmen. Vlakbij twee gigantische oude zeppelinhangars die waarschijnlijk omgebouwd worden tot festivallocatie.

Na alle cultuurvergelijking was het extra grappig om te bingen met vijf afleveringenTed Lasso en goed glas Californische wijn. Even helemaal geen narigheid, even helemaal weg van de wereld.

Bijna op vakantie

Weken geleden postte Jamie een kiekje van haarzelf, Owen, Zac en Majo op het landingsterrein van Andy Jackson en een dag later had ik een ticket. Ik kan er niet meer tegen, dag in dag uit aan de grond en dan ook nog regen en storm. Ondertussen is het wel erg spannend geworden. Ik ben nog niet een keer met covid besmet geraakt maar ik loop wel al twee weken enorm te snotteren dus mogelijk test ik morgen alsnog positief. En terwijl de lente hier uitbarst kijken we met de hele wereld vol afgrijzen toe hoe er niet alleen oorlog is tussen de landen van Julia en Julia, maar de kans op escalatie is ook levensgroot. Ik ga er niet van uit dat ik in Californie moet blijven maar ergens speelt de gedachte toch in m'n achterhoofd. Wat zou ik mee willen nemen als ik nooit meer terug zou kunnen komen? Ik kan totaal niks bedenken dus pak ik toch maar gewoon in alsof ik alleen een weekje ga vliegen en kletsen en ontspannen.

Pijn

Net toen ik besloten had om toch maar niet te proberen om te leren schermvliegen stuurde Nico me naar een instructeur die veel aandacht besteed aan groundhandling, en nog in de buurt ook. Ik herken z'n stem maar weet niet meer welk gezicht er bij  hoort. We babbelen uitvoerig over onze achtergronden en noden, als ie opeens vraagt of ik Koos ken. Ik ben zo van m'n stuk dat ik minuten lang niks uit kan brengen. Na meer dan veertien jaar! Als ik mezelf weer onder controle heb leg ik hem uit dat ik elke keer bij een ongeluk waar ik zou moeten gillen van de pijn, terugdenk aan de pijn die Koos mij deed en dan weet ik weer dat een gebroken bot of een gescheurde pees eigenlijk niks voorstelt, in vergelijking. Toch ben ik verrast dat het me kennelijk nog altijd zo enorm veel doet - ik denk steeds dat ik er nu toch wel eens overheen ben na al die tijd, maar kennelijk lukt het alleen doordat ik hem volledig uit mijn leven en herinnering ban. Helaas blijft ie maar oppoppen, vaak met de valse heks erbij. Nog altijd probeert zij mijn complete bestaan van me over te nemen: m'n man, m'n vrienden, m'n vliegen. Ik zeg tegen Max dat ik helaas een andere school zal moeten zoeken, of het schermvliegen helemaal moet opgeven, als ik het risico loop om m'n ex tegen het lijf te lopen. Bizar maar als de enige waarde van iemand is dat ik heftige pijn kan verdragen dan wil ik hem liefst nooit meer zien.

Het verdwijnen van een complete sector

 

Ik ging eigenlijk op m'n andere blog schrijven over mijn angst om democratie en recht te verliezen, maar ik ben zo ontzet over het nieuws dat Neva me vanmorgen vertelde dat dat toch even eerst moet. Airborne wordt opgedoekt. Shane en Ricky zijn al met pensioen, Rory zoekt ander werk, Russell doet alleen de school nog en mogelijk blijft er iemand het onderhoud van de trikes en gyrocopters verzorgen. Of niet. Wat er met Pelican airport zal gebeuren weet ik niet, ze hebben het eigenlijk pas net een paar jaar en volgens mij liep het eindelijk lekker met de ambulancehelikopter en parachutespringers.

Verschrikkelijk! Eerst raakten we de scholen kwijt, nu de ene na de andere fabriek. Aangezien ik mijn Fun nog tot ver na m'n eigen pensioen wil vliegen probeer ik op de valreep nog zijkabels en uprights te bestellen en misschien zelfs een nieuw doek, maar je zal zien dat ik een keer een hoekstuk kapot vlieg of een deuk in een leading edge. Het is geen groot risico met een Fun maar wel als je zeker weet dat schade niet meer te herstellen is.

Geen wonder dat iedereen gaat schermvliegen. Ik had net besloten om het risico niet meer te nemen, toen Nico me verwees naar een school hier vlakbij waar ik eindeloos groundhandling zou kunnen oefenen. Precies wat ik nodig heb dus laat ik er toch nog maar eens wat zweet aan wagen.

Gebroken been

 

Het hele herstelproces is harstikke interessant – van echt gips via van dat kleurenspul, steeds een paar centimeter minder en dan een scharnierbrace; van wondherstel naar beweging naar helemaal lopen – maar eigenlijk is het mentale proces zeker zo boeiend. In het ziekenhuis had ik zoveel pijn en was ik zo suf van de morfine dat ik volstrekt passief alleen maar in m’n bed lag. Hooguit zapte ik wat langs de franse zenders met natuurfilms maar ik was niet eens in staat om te lezen. Hoe ik eruit zag of wat ik te eten kreeg maakte nauwelijks uit, als ik m’n tanden maar kon poetsen. Ik was blij met de hulp en verzorging die ik kreeg maar eerlijk gezegd aanvaardde ik dat allemaal alsof het volkomen vanzelfsprekend was. Enkel de gedachte aan mensen in de rest van de wereld die géén verzorging krijgen maakte me dankbaar.

Pas toen ik thuis nog altijd honderd procent afhankelijk bleek van vrienden en buren en nog langdurig ook, begon ik me steeds ongemakkelijker te voelen. Ik ben superblij met alle hulp, zonder de buren had ik niet eens thuis kunnen zíjn, maar ik voel me er tegelijk vervelend bij. Mensen blijven week in week uit voor me opdraven alsof ik een prinses op de erwt ben, waardoor je een beroep op vriendschap doet wat niet persé klopt met de eigenlijke aard van die vriendschap. Gezellig bij elkaar eten, kletsen en af en toe eens een hand uitsteken naar elkaar is toch duidelijk anders dan alsmaar vragen of mensen een pak halfvolle melk voor je willen meenemen en de vuilnis buiten zetten. Als P me door het Haagse Bos duwt zit voel ik me gewoon schuldig dat ik niet een beetje meewerk. Het is niet samen wandelen maar hij die zich inspant om mij uit te laten.

De eerste paar weken, net toen het fantastisch vlieg- en fietsweer was en heel facebook overstroomde met schitterende vluchten op alle continenten, kon ik vrijwel niks. Het deed niet eens heel veel pijn om alwéér te moeten zien hoe ik een compleet seizoen moest missen, ik schakelde mentaal gewoon af alsof ik geen deltapiloot meer ben. Berichten over topvluchten bekeek ik alsof ik ver in de tachtig ben en vliegen alleen nog een mooie herinnering. Naarmate ik weer meer kan en meer energie krijg en een steeds grotere drang tot actie is het weer slechter geworden dus over gemiste vliegkansen hoef ik niet meer te treuren. Al zou ik graag weer met Francoise naar Lanzarote zijn gegaan maar dat lijkt voorlopig geen goed idee.

Inmiddels kan ik mezelf bijna niet meer bedwingen om iets te doen. M’n huis opruimen, werken, ramen lappen. Een feestje organiseren. Winkelen. Ik kan nog niks en ik mag nog niks behalve fysio dus dat doe ik fanatieker dan een sporter op weg naar de Olympische Spelen. Drie, vier keer per dag lig ik een uur met m’n benen te zwaaien en gelukkig kreeg ik applaus van de therapeut. De orthopeed was nog voorzichtig maar volgens de fysiotherapeut is fietsen voor december haalbaar, dus nu heb ik eindelijk een ambitieus doel waar ik actief voor kan trainen. Het weerhoudt me mooi van domme acties als op stoelen klimmen om de bovenste plank af te stoffen.

Ik heb de illusie dat ik door deze maanden van wachten geduld en aanvaarding heb geleerd. Maar inmiddels herken ik de tekenen van mijn normale zelf: niks aanvaarding ik word steeds ongeduldiger, wil steeds meer ondernemen, ben steeds minder bereid om zaken uit te stellen. Vliegen duurt misschien nog een paar wintermaanden, maar ik zal m’n fietsbanden maar vast oppompen.  

Opgesloten in de comfortzone

De eerste vijf weken ging het best. Heel blij met alle hulp, hulpmiddelen en mijn eigen onverwachte mogelijkheden richtte ik me op de dag dat het gips er af zal gaan. Ik had het erg druk met dagelijks leven en fysio-oefeningen en bezoek en rolstoeluitstapjes naar het Haagse Bos in het schitterende herfstweer. Aangezien ik de relativiteit van een paar weken ongemak wel inzie, en aangezien ik nog net een pietsie contact met m’n werk hou, bleef ik er vrolijk onder.

De Grote Deceptie kwam toen de bedrijfsarts me duidelijk maakte dat ik heus nog niet op de fiets zal kunnen springen als het gips eraf is. Het kwartje viel toen eigenlijk pas, het besef dat ik nog maanden zal lopen tobben. En sowieso de komende paar weken kan ik nog altijd vrijwel niks. Ik kan niet zelfstandig naar buiten. Ik kan niet echt werken. Ik kan nauwelijks een serieus boek lezen. Ik kan niet sporten en ik kan niet al m’n rugfysio-oefeningen doen. Ik kan niet lang schrijven. Ik kan niet lopen, niet zitten, ik kan niet wakker blijven als ik languit op de bank hang. Tjonge wat ben ik het grondig zat zeg. Ik voel me een tachtigjarige – niet eens door m’n fysieke beperking maar vooral mentaal, doordat mijn wereld heel erg klein is geworden. Ik lees de krant wel maar ik sta er buiten, of juist: ik zit opgeborgen binnen. Ik zie wel mensen maar de relatie is heel enkelvoudig: zij helpen mij. Mijn hersenen hoeven niet aan en m’n emoties lopen niet hoog op. Elke dag is hetzelfde, het spannendste uitje is mijn tweewekelijks bezoek aan het ziekenhuis.

Misschien kom ik op deze manier wel heel erg tot rust? Ik heb elke ambitie, elk verlangen even on hold gezet en dat is zeker kalm. Leren parapenten, beter landen, langer vliegen, het komt volgend jaar wel weer. M’n tanden zetten in een interessant beleidsvraagstuk, een nieuwe toezichthouder op goeie ideeën brengen, een fijne kennisbijeenkomst organiseren, voorlopig allemaal niet. Ik hoef niks, ik kan niks, ik weet niks, ik wil alleen maar op de fiets. Wat zal mijn eerste stap zonder krukken een verlossing zijn!