Schitterend

Door Paultje kreeg ik de ingeving over de leeropgave voor dit jaar: een ‘rustdag’ met overtuiging nemen. Ongeacht condities en voorspellingen, ongeacht wedstrijd of gezelschap, puur omdat mijn lijf het nodig heeft. Ik kan het nog niet, maar ik begin wel eerste stapjes te zetten. Ik liet vanmorgen de Litesport thuis en nam alleen de Fun mee. Daar passen m’n instrumenten niet op dus ik kon alleen met m’n kleine helmvariootje termieken, en stom genoeg had ik die op de stand gezet waar je ook sinkalarm krijgt zodat ik voortdurend de deprimerende toon van -1 m/s moest horen. Zoals gewoonlijk was ik ook nogal gefixeerd op het landingsterrein: haal ik het, is het groot genoeg, kan ik er een fatsoenlijk circuit van maken? Maar anders dan anders gaf ik aan mezelf en m’n rare obsessies toe. Ik hoopte op minstens een sledride van start naar landing, en elke meter hoogte die ik wist te winnen was mooi meegenomen. Ik denk dat ik dan ook niet langer dan een kwartier, twintig minuten gevlogen heb en m’n landing was niet eens perfect, maar ik had nergens spijt van.

Wel even later, nadat Hans en ik elkaar in de armen waren gevlogen – er is inmiddels genoeg tijd overheen gegaan om weer echt blij te zijn elkaar te zien. Ze gaven me een lift naar boven maar omdat ik de pakzak van de Fun niet mee had genomen, kon ik niet mee voor een tweede vlucht. Dat was heel erg jammer want de condities waren perfect, ik voelde m’n schouder totaal niet, en het was pas twee uur. Ik probeerde er m’n schouders over op te halen maar in m’n achterhoofd zeurde wel de matige weersvoorspelling voor de komende drie dagen.

Van Barbara begreep ik hoe het komt dat er zo enorm wordt uitgepakt voor wat normaal toch een eenvoudig lokaal wedstrijdje zou zijn. Suan is een geniale organisator zegt ze, en het provinciebestuur heeft besloten om hanggliding serieus te bevorderen. Daarom is er geld om een vlonder van 40 meter met rails te bouwen, zodat gehandicapten en tandems kunnen starten zonder te lopen. En daarom staat er een gigantische tent met een glimmende houten vloer, en daarom is het gras naast de tent waar we vleugels af kunnen bouwen gemaaid alsof het het gazon van een paleistuin betrof.

Overigens maak ik me over de wedstrijd geen illusies. Dat kwartiertje in de lucht was voldoende om te zien hoe eng het zal zijn om richting de rotswanden te vliegen. Die wanden, schitterend en nog flink besneeuwd, liggen nogal diep zodat ik nooit zeker zal weten of ik het dal wel weer zal halen. Dat ga ik niet proberen dan, ik heb geen zin in Echte Angst en ik kan me absoluut geen ongeluk meer permitteren. Dat wordt dus een hele week op en neer vliegen boven de start. Het zij zo. Het is mooi weer, het uitzicht vanuit de lucht is fantastisch, er zijn gezellige mensen en ik kan m’n vliegvaardigheid voorzichtig weer gaan opbouwen.

Vakantie

Alles verliep soepel vandaag, zelfs de dwaalroute waar m’n tomtom ons op stuurde was schitterend in het oranjeroze avondlicht. Binnen dertien uur waren we van Nederland in Meduno, waar we werden opgewacht door Luca die hielp onze bagage naar de ruime, schone kamers te brengen. Om negen uur schoven we in de pizzeria aan bij Serge en de enige wanklank nu ik in m’n prettig stevige bedje lig is het keffen van een hond. Geen verkeer, niet te warm, geen buren. Nog voordat we een meter gevlogen hebben ben ik al dik tevreden.

We're in it together

dollymeisje Maaike

publiek op de tribune

Nauwelijks gevlogen, toch een fijn wiekend. Bij een stralende zon kwam ik eind van de middag aan op Stadskanaal, met genoeg tijd om iedereen uitgebreid te begroeten en gezellig met deze en gene bij te kletsen. De baan was toch al gesloten omdat de vlagerige wind erg cross stond, dus ik hoefde niet eens zelf te bedenken dat ik niet ging vliegen. Weer een zorg minder – met meer dan dertig piloten en drie tugs was het nog lastig geworden. De Knoalkup is uitgegroeid tot een groter evenement dan de NK-sleep, dankzij de precies goeie sfeer die Rinus voor elkaar heeft gekregen door een perfecte combinatie van serieuze organisatie en aandacht voor veiligheid en ontspannen gezelligheid waarin iedereen elkaar alle ruimte gunt.

Zaterdag waren de omstandigheden zo ongeveer perfect – op een gebrek aan vette termiek na dan – en mijn eerste start en landing verliepen normaal, zonder pijn in m’n schouder. Ik kon wel goed merken dat ik geen kracht meer in m’n armen heb, een beetje precies manoevreren in de kleine termiek lukte totaal niet. Het tweede vluchtje verliep ietsje beter, maar ik dreef met een goeie bel net het circuit van de mla’s in, net onder de 250 meter en ik was vergeten hoe hoog je er ook weer overheen mocht dus ik vertrok maar weer naar de noordkant, waar ik snel uitzakte en klassiek landde: met een absurd lange final en een kleine nose-in. Never mind het was al reden tot blijdschap om weer even te vliegen en bovendien de volgende dag nauwelijks extra pijn te hebben.

Toch was het eind van de dag droevig. Rinus’ headset waaide af en vernielde z’n propellor en radiator, dik duizend of tweeduizend euro schade. Hij denkt dan dat hij het allemaal zelf moet oplossen, en ik vrees dat Nederlanders niet meteen naar hun portemonnee grijpen om een gulle donatie te doen. Maar ik heb luidkeels iedereen proberen te doordringen van onze gezamenlijke verantwoordelijkheid, die toch al heel oneerlijk verdeeld is omdat Rinus zo ongeveer alle kosten en tijd draagt die nodig zijn voor ons vliegplezier, en hopelijk trekken de piloten hun beurzen. Dat ik daar aan twijfel is precies de achtergrond van mijn voorliefde voor de Aussies en de Britten, die elke keer als er een dragonfly-eigenaar staat te snikken wegens al dan niet zelf veroorzaakte schade, zoveel in de pet gooien dat het herstel bijna ‘winst’ oplevert.

Miezerig

Na meer dan een half jaar leken alle sterren goed te staan voor een fijn dagje vliegen: gunstige weersvoorspelling, weinig pijn, leuke mensen op de aanmeldlijst. Wekker op zeven uur, auto op- en ingeladen, en ondanks grauwe lucht had ik goeie hoop dat het in het noordoosten wel mooi weer zou zijn. Totdat Rinus me appte dat het regende in Stadskanaal. Terwijl ik door de verschillende meteo-apps heen scrollde zonk de moed in m'n schoenen - de vooruitzichten waren in de nacht een stuk minder vrolijk geworden. Bij De Meern draaide ik om en anderhalf uur na vertrek was ik weer thuis. Teleurgesteld als een klein kind dat een beloofde traktatie toch niet krijgt.

Brevetjubileumfeestje in Bramham

Firebird Uno Piccolo '96

Semnoz '97

Le Forclaz '97

mn gele Avian Amour in '98

We delen allemaal dezelfde verslaving en vergelijkbare ervaringen, maar voor het overige springen vooral de verschillen in het oog. Een surprise party voor een vliegmaatje die twintig jaar geleden z'n brevet haalde leverde weer mooie gesprekken op over Brexit, bureaucratie en buitenlanders. Trevor is tegen de EU vanwege de federalistische neigingen en de verspilling van de maandelijkse parlementsverhuizing tussen Brussel en Straatsburg, Tim vroeg waar Brexiteers dan wel voor zijn en of de Britse regering niet net zo inefficient was. Darren moet als duty officer de wapeninzet van het regionale politiekorps coordineren. Kattenvrouwtje Dawn vindt mij een dierenbeul omdat ik het waterpistool, dat ik twee jaar geleden van de major kreeg, op poezen in mijn tuin richt. Volgens Paul is mijn artrose te genezen met acupunctuur en Wayne vindt vegetariers onuitstaanbaar. Zodra een gesprek dreigt te ontsporen gaat het snel weer over vastlopende lierkabels, lijtermiek en psychedelische harnassen. Op bevel van Dawn hebben we ons allemaal verkleed in de outfit waarmee we twintig jaar geleden vlogen en er zijn fotoos uit die tijd te zien. Chute op de borst, roze leading edges, baksteenvormige instrumenten. Dankzij ons gemeenschappelijke verleden blijft een politieke discussie gewoon gezellig.

Schaatsen

Ik word er razend gelukkig van ook al weet ik niet waarom. Ik ben de allerslechtste schaatser op de hele plas, ik heb pijn en ik ben bang om te vallen of door het ijs te zakken. Maar na anderhalf uur ploeteren en met m'n armen wiekend zit ik met een grijns van oor tot oor op de fiets, zwetend in de zon.
Vanmorgen ging ik met m'n schaatsen bij de bosvijver kijken, maar er was niemand en ik durfde het niet op m'n eentje aan. Dan maar een rondje fietsen dacht ik, gelukkig nam ik voor de zekerheid m'n schaatsen mee. Op de Vogelplas was het raak en binnen tien minuten krabbelde ik m'n eerste rondje rond het meer sinds '12 of '13 toen we de molentocht deden. Het ijs was niet denderend en ik kan het natuurlijk helemaal niet en er waren enorme wakken tot dicht aan de kant, maar er waren genoeg sporen en schaatsers om me veilig te voelen. Een van de leukste dingen van schaatsen is dat iedereen vrolijk en aardig is en dat mensen heel makkelijk een praatje maken. Ene Bert ontfermde zich over mij en gaf me een uur lang prive schaatsles, superleuk. Zitten of je moet poepen in plaats van hangen als een aap, gewicht op de hielen, naar opzij afzetten in plaats van naar voren. Hier en daar lukte het me wel tien slagen achter elkaar door te glijden maar terwijl ik vooruit ging ging het ijs achteruit en bovendien werd ik wel erg moe.
Toch was dit voldoende om te besluiten opnieuw goeie schaatsen te gaan kopen. De vorige zijn bij m'n ex achtergebleven en op de leren marktplaatsnoren waar ik nu op sta te wiebelen wordt het nooit wat, dus laat ik maar eens investeren in meer pret.

 

Hangglidersbeurs

Vijfentwintig jaar geleden was de beurs een grote witte tent met houten schragen in de modder voor het clubgebouw van Terlet. Op de schragen lagen ouwe harnassen en helmen, buiten in de mist stonden vleugels opgebouwd en er was altijd wel een parapenter waar je om kon lachen. Je liep rechtsom of linksom, hoe dan ook duurde een rondje door de tent een uur of drie en dan had je iedereen weer gezien. Volledig verkleumd verplaatste het gezelschap zich dan naar het clubrestaurant voor bier en friet.
Niet alleen is het nu een grote comfortabele hal met vloerbedekking, via Wageningen nu op fietsafstand in Warmond, en zijn de deltastands teruggedrongen tot eenvijfde of minder (we nemen nog steeds het meeste plaats in). Niet alleen verdwijnen er steeds meer ouwe bekenden. Het meest opvallende vond ik dit jaar hoe oud iedereen geworden is. Grijs, rimpelig, bebrild.
Dat, en het feit dat ik bijna de laatste piloot ben die nog niet aan het parapenten is geslagen. Jan zei dat het wel lijkt of ie een soort landverrader is, maar dat is al een paar jaar niet meer zo. Het is inmiddels andersom; meewarig beziet iedereen mij als een soort achtergebleven Luddiet - vergelijkbaar met mensen die geen smartphone gebruiken (was ik trouwens ook heel erg laat mee).
Nou zie ik zo langzamerhand ook wel dat er niks anders op zit dan te gaan schermvliegen. De delta wordt wel heel erg zwaar en het zou heerlijk zijn als landen geen stress meer op zou leveren. Maar ik heb gewoon geen zin om iets nieuws te leren. Bovendien is schermvliegen op dit moment, met twee rotte schouders, eenvoudig geen optie.
Maar het ziet er naar uit dat zelfs ik om moet, als ik tot m'n tachtigste wil blijven vliegen. Dus zodra m'n schouders het toelaten ga ik mogelijk toch maar ns met een snotlap rennen.

LVS

Ik voel me wel een beetje schuldig omdat ik niet op het duin ben blijven wachten tot ik Tanno en Jaap weg kon helpen, maar ik was al aardig verkleumd en er ligt nog een waslijst aan klusjes te wachten voor ik naar Limburg kan vanmiddag. Gelukkig kwam ik Gerard tegen die voor het eerst in jaren weer eens wilde vliegen op Langevelderslag, dus niemand hoeft op de grond te blijven wegens gebrek aan hulp denk ik. Voor mij was de wind gewoon te hard, ontzettend jammer want het past niet vaak zo mooi. Om zes uur op, acht uur op het duin waar Sitting Bob al bijna klaar was om te starten voordat het echt helemaal licht werd.

Wel verschrikkelijk droevig om de afkalving van het duin te zien, het startvak en ook de opgang. Die is zo verschrikkelijk steil geworden dat je er zelfs zonder vleugel moeilijk op klimt. Bovendien staat er de laatste jaren allemaal rotzooi en scooters voor het hek zodat je maar nauwelijks met je vleugel op je schouders de draai naar de opgang kan maken. Het startvak is volledig uitgehold. Het was al een paar jaar onverstandig om in het vak te toplanden, maar nu is het eigenlijk ook geen doen meer om er te starten. Niet veilig.

Alles wordt minder. Alleen de parapenters niet.

Zomerse herfst

met Dirk

Met een mooie weersvoorspelling en een alsmaar beter functionerende schouder toog ik met Ruud zaterdag naar Maillen. Ruud heeft geen rijbewijs dus dat hij meeging was puur voor de gezelligheid. En als hij er toch is helpt ie ook een handje met tillen en sjouwen en dat betekent dan weer dat ik m'n schouder de volgende dag ook nog kan gebruiken. Op zaterdag maakte ik bij een lichte crosswind twee startjes die allebei niks opleverden kwa termiek en waarvan de landingen ook niet om over naar huis te schrijven waren. 's Avonds probeerden Tom en Pavel mij er van te doordringen dat ik beter zou moeten landen, wat wel goed bedoeld was maar toch heel erg vervelend omdat ik er misschien wel veel te veel van doordrongen ben dat m'n landingen niet ok zijn. Zo doordrongen dat ik er lange tijd dag en nacht mee bezig was en dat hielp bepaald niet om beter te leren landen of meer zelfvertrouwen te krijgen. Dat niet en ook de vele ongelukken, elke keer als ik maanden of jaren gewerkt had aan verbetering. Met uitstekende coaches en eenvoudige toestellen. Ik weet dat het iets in mijn hoofd is maar ik weet niet wat en ik weet al helemaal niet hoe ik er overheen kan komen. Ik weet alleen dat voortdurend bevestigen dat ik slecht land, niet helpt, dat ik alsmaar banger word na iedere pijnlijke blessure en dat ik op dit moment een redelijke balans heb tussen mijn vliegverlangens en m'n grenzen – ik vlieg een intermediate en ik land op makkelijke terreinen, dan maar geen fantastische overlands of hoge wedstrijdscores.

's Avonds lokte Tom ons mee naar een kroeg in Profondeville. Er was een live bandje dat leuk hits coverde maar de soundinstallatie vervormde hun geluid af en toe tot lelijke herrie. Er waren vrolijke mensen van alle leeftijden, muurbloempjes en dansende dames met schoudertasjes, dronken kerels met tattoos en een eenzame allochtoon die dan maar buiten ging zitten roken. Er was heel erg veel bier en we dansten op een paar vierkante centimeter tot een uur of twee na mijn bedtijd. Eénmaal terug bij het vliegveldje moest ik m'n tentje flink verslepen om me niet uit m'n slaap te laten houden door gesnurk, knappend metaal van de hangaars en tikkende druppels. Wel keigezellig en toen ik om een uur of zeven voor de zoveelste keer moest plassen was het het mooiste moment van de dag – de zon begon net op te komen, een nevel hing over de startbaan, een paar vogeltjes werden net wakker.

In de ochtend wandelden we rond het prachtige 16^e eeuwse kasteel van Courrière. Ruud heeft net een opleiding historische bouwkunde afgerond dus hij kon me op talloze details wijzen zodat we er een heel verhaal bij maakten. Zo ben je zomaar twee of drie uur met één gebouw bezig en dan ben je nog niet eens binnen geweest. Terug naar het veld waren de tenten bijna droog dus kon ik alles inpakken om naar Sept Meuses te rijden. Het was er net niet al te druk met parapents, al waren er nog iets teveel die totaal niet opletten en erg ongeorganiseerd met wijde bochten de termiek pakten dus ik bleef veilig vóór de helling krabbelen en wat eenvoudige slagen op en neer maken tot ik er na een half uurtje een beetje uit begon te zakken. Ik had niet heel veel zin om hard te werken of om me in de spannende mêlee van pents te wagen, dus ik boog af naar het landingsterrein voor de beste landing van het wiekend.

Ik kon meteen met iemand mee naar boven om m'n auto te halen, iemand anders hielp m'n vleugel over het hek te tillen (ze hebben daar geniale steuntjes gemaakt zodat je je vleugel als het ware op het hek kan leggen. Daardoor is het ook op je eentje nog wel te doen). Tegen de tijd dat Ruud zich weer meldde na zijn fietstocht door Dinant, was alles op- en ingeladen en konden we de file in duiken. Doodmoe en helemaal voldaan.