Nog meer ploufs op Famara

 

Ik was natuurlijk weer vergeten waarom een wedstrijd geen goed idee is. Wachten wachten wachten. Ik hoef als vrijvlieger niet op de start te wachten maar goed als ik dan vroeg start zak ik uit en moet ik de hele dag beneden wachten. Wachten tot een regenbuitje voorbij is. Wachten tot iedereen heeft ingepakt en z’n vlucht besproken. Wachten op een verdwaalde piloot die bij de bus aan komt rennen. Wachten tot we zijn omgekeerd omdat iemand vergat te downloaden. Wachten tot de douche weer heet is.

Na drie pogingen startte ik tussen de buien door en dat was inderdaad fout. In vier minuten stond ik aan de grond, bij een Spaans stel dat me een lift naar de rotonde gaf waar JeanYves me meteen oppikte. Bovenop bouwde ik meteen weer op en was ik niet eens de laatste van de berg af. Tevergeefs want ik zakte opnieuw uit, deze keer vooral doordat anderen me in de weg zaten (en ik hen waarschijnlijk). Het landen met de Piuma gaat makkelijk ook al is het A-frame zo groot dat ik er echt stevig in moet klimmen om rechtop te komen met m’n handen bij m’n oren. Ik zou sowieso liever een Falcon hebben, veel eenvoudiger om op- en af te bouwen. De Piuma handlet inderdaad geweldig maar ik vind het eigenlijk een beetje overdreven. Als ik een eenvoudig vleugeltje wil dan ook graag iets wat echt eenvoudig en lichtgewicht is. Nu heb ik de nadelen van een intermediate toestel zonder performance, in plaats van de voordelen van een enkeldoeker.

’s Avonds naar Francoise, bij Bernie en Alex en een hele hoop anderen maar ik was er eigenlijk veel te moe voor. Er wordt veel gerookt, ook binnen met misselijkmakende e-sigaretten. Pas om tien uur is er eten en dan nog vooral gerechten met vlees zodat ik me moet behelpen met een koud stuk pizza. Niet iedereen in het gezelschap is even leuk en het doel van de avond is om flink dronken te worden. En dat in een gezelschap van covidontkenners en antivaxers waarin iedereen elkaar minstens elke ochtend twee begroetingskussen geeft. Het viel niet mee.

Een en al ploufs op Famara

Nikel. Chouette. Impeccapble. Joli. Genial. Enz ik begin het wel te leren. En ondanks de matige condities was het ook weer een aardig dagje. Erg moeilijk om boven te blijven dus voor mij was het na acht minuten alweer voorbij, maar ik had een prima start en landing en een paar slagen lucht om daarna in de zon naar de wedstrijd te kijken. Het zag er af en toe gevaarlijk uit, temeer daar er een bloedirritante parapenteschool dwars tussen de delta’s door vloog, al schreeuwend en voorrang nemend. Hadden ze een half uurtje gewacht dan was de wedstrijd weg geweest, maar nee geen enkel benul dat je de lucht deelt met anderen. Terwijl de condities voor hen ideaal waren, ze konden de hele dag starten en landen en deden dat dus ook.

Filmpje hier (mijn start op 10:00) 

Net toen ik klaar was landde Raymund en hij wilde eigenlijk meteen omhoog lopen voor een herstart. Ik zei dat ik ‘m niet ging helpen. Te hoog, te zwaar en zinloos. Dat bleek want zes anderen deden het wel en daarvan startten er maar twee opnieuw, voor een glijvluchtje. Niemand haalde goal en Mario won de dag, met Roland en Francoise dicht achter hem. Blije bus.

’s Avonds een date met M om te gaan eten in een dorpslokaal ergens richting Mala. Even geen frans praten maar Engels en Duits, makkelijker. En niet teveel want voor je het weet beland je in een lastige discussie. Ik denk dat het iets van sporters of techneuten is, mensen die over het algemeen niet zoveel lezen of belangstelling hebben voor hoe politieke processen eigenlijk werken. Die geloven makkelijk het eerste in elkaar gefabriekte sensatiefilmpje dat ze tegenkomen. Als ze dan ook nog Oostenrijks-macho zijn dan maken ze zich al gauw druk over miljoenen geslachtsveranderingen van kleine kinderen en dat soort nonsens. Gelukkig doet hij hard z’n best voor mij dus hij gaf snel toe dat het wel mee zou vallen met die miljoenen.

Papagayo

 

We moesten vroeg op Papagayo zijn, de lucht zag er nogal regenachtig uit en de kleine startplek lag een flink stuk omhoog sjouwen vanaf de parkeerplaats. Mij niet gezien. Het stomme is alleen dat als je besluit om je vleugel niet omhoog te dragen, je lege handen hebt en dus anderen gaat lopen helpen. Vier harnassen verder waren m’n schouders super pijnlijk en m’n knie protesteerde hevig.

Na wat babbels en een bijzonder oncomfortabele poging om te lezen besloot ik in de auto verder te lezen en te schuilen voor de best harde regen. Jean-Yves had het bijzonder zwaar doordat z’n katheter verstopt zat, dus hij liet zich ophalen. Francoise was sowieso niet meegekomen. Jean-Louis, Lydie en Mario gingen zwemmen. Raymund droeg z’n vleugel weer naar beneden. Uiteindelijk vlogen alleen Roland en Christian en net als iedereen landden ze onderaan de asfaltweg, tegen zes uur. Dat was dus een nogal verloren dagje maar ik ben in elk geval halverwege m’n boek nou.