Mistral

We konden niet naar Mens gisteren omdat ze aan de weg gingen werken, dus dat werd eerst uren koffie leuten en overleggen wie wat ging doen met wie. Uiteindelijk riep ik dat ik nu ging wandelen, André meldde zich aan en met z’n tweeën deden we een prachtige twee uur in de Gorge d’Agnielles. Steil omhoog, steil omlaag en bij iedere stap vlogen er tientallen verschillende soorten vlinders op. André lijkt me erg aardig, een klassieke verstrooide wetenschapper, maar hij mompelt en het Parijse accent is ook niet perse heel makkelijk te verstaan dus de conversatie bleef beperkt. Helemaal prima, al was het wel interessant geweest om meer te horen over de studie van het klimaat op Mars. Via de supermarkt naar het meertje om nog een half uurtje te zwemmen. Daarna een dutje in m’n hangmat, waar ik om vijf uur uitgehaald werd om nog even een eenvoudige via ferrata te doen. Precies eenvoudig genoeg voor m’n puddingarmpjes en een uurtje later arriveerden we bij de picknicktafel waar de rest van de Canards al salades en wijn hadden verzorgd. De avond eindigde met pogingen om scheldwoorden in verschillende talen heel precies te duiden en driekwart fles heerlijke genepi.

Er staat een enorme puist noordoostwind vandaag en het is koud, een klassieke mistral. Dat wordt opnieuw wandelen en zwemmen en lezen dus.

Relaxed

video is van gisteren, Mens, maar net zo leuk

Lekker zo’n dagje dat ik niks presteer en dat naar volle tevredenheid. Ik reed een uur voor de Canards met Jan & Marc naar boven, waar het vrijwel windstil was en wat er was kwam uit het noorden. Zwaluwen dartelden voor de berg, bijen zoemden, het gras kriebelde en de zon scheen fel. Zalig, of we nu vlogen of niet. Maar tegen tien, elf uur draaide het zuchtje wind en kwam er af en toe een stevige bel langs, dus nog voor half twaalf was ik in de lucht. Sink sink sink terwijl ik de hoek om kwam naar de zuidstart, in de verte zag ik een tiental parapenters hoog draaien. Ik vond al eerder een bel en net toen ik ‘m goed te pakken had stormden al die schermen op me af zodat ik veiligheidshalve af moest druipen. Klootzakken. Met een kleine overshoot stond ik op de grond, ruim op tijd om naar de camping te lopen, te lunchen, een wasje te doen en met Phil bij te kletsen. Terug naar de landing waar Marc al bezig was om hun beider vleugels in te pakken omdat Jan met z’n efiets de auto aan het halen was. Van het ene moment op het andere begon het enorm te blazen en her en der waaiden half afgebouwde vleugels om, met rondrennende piloten en verbroedering alom tot gevolg. Met de Zwitser en een paar Canards dronken we een biertje in de vliegveldkroeg, ik begreep nauwelijks waar het gesprek over ging maar het was gewoon gezellig. Terug de spullen op Jans auto geladen, zwempak aan en met z’n drieen naar het lac de Veynes zodat ik nog even m’n noodzakelijke dosis beweging kon halen. Vroeg gegeten, nog een uurtje in m’n hangmat liggen lezen en nu dan de laatste taak voor vandaag. M’n blog posten en proberen een paar podcasts uit de extreem trage wifi te trekken. De meteo ziet er niet goed uit maar het leven is toch best goed te doen zo.

Begin van de zomervakantie

De eerste dagen is er altijd veel te bloggen en geen tijd. Ik wilde er vanavond maar ns voor gaan zitten, maar het is veel te gezellig met de Canards. Sonja is jarig, Christophe kookt, Pierre en Piotr spelen gitaar, Paul klarinet en Jeanno zingt. Iedereen schenkt bij en af en toe word ik gecorrigeerd vanwege m’n peuterfrans.

We zijn vandaag naar Mens gereden, ik heb een heel klein ploufje gemaakt: opgebouwd in de regen, gestart in bijna nul wind en geland bij een klein crosswindje. Never mind ik ben van de grond geweest en ik had toch niet lang willen vliegen met de wolken die keihard vooruit geblazen werden terwijl het in het dal dus windstil was. De Courtet lag er schitterend bij, de zon was heet en de Parijzenaars zijn nog altijd even gezellig. Dat kwam goed uit want de Belgen moesten hun auto laten repareren en Phil had bezoek waar ik geen zin in heb.

Hoewel de vakantie niet helemaal vlekkeloos begon – toen ik eenmaal bij m’n moeder in Limburg was ontdekte ik dat er thuis nog iets aan de lader hing, en vanwege het brandrisico ben ik toch maar op en neer teruggereden zodat ik er al bijna 500 km op had zitten toen ik Nederland nog niet eens uit was – ben ik toch al helemaal tevreden. Ik was uren eerder in Dijon dan Laurent met z’n gezin maar het huis was open en ik kon m’n eigen potje koken. We hadden ’s avonds weinig tijd om te kletsen maar de ochtend verliep heel ontspannen voor een gezin met twee kleine kindertjes en twee werkende ouders en een Haagse insluiper. Ik ruimde wat op, reed de stad in om boeken te kopen want die kosten bijna niks in Frankrijk, en ontmoette Laurent en Fernanda bij de fabriek voor lunch. Net op dat moment moest Laurent eerst met de nieuwe teamcoach bellen, het klonk enorm grondig en goed. Een beetje zoals Jan Huijbers destijds maar dan iemand die zelf schermvliegt op topniveau en die elk teamlid individueel begeleidt, laat reflecteren op een specifieke vlucht en dus ook sportpsychologische aanwijzingen geeft. Ik ben benieuwd hoe ze het gaan doen in Macedonie.

Later hadden we het over het vaderschap en hoe je volwassener wordt als je kinderen hebt. Omdat je verantwoordelijk wordt en ook omdat je dingen in je kinderen herkent die je van jezelf echt niet leuk vindt. Wat ik me overigens bij hun kinderen nauwelijks kan voorstellen, wat een schatjes! Maar al pratend realiseerde ik me dat de overgang me waarschijnlijk daarom zo keihard raakt. Ik heb de twintig jaar voor m’n vijftigste volkomen geleefd zoals ik wilde leven, m’n leven helemaal ingericht op mezelf en mijn plezier en mijn behoeften. Ik heb nauwelijks ergens rekening mee hoeven houden, compromissen hoeven sluiten, ergens vanaf moeten zien. En als dan ineens m’n lijf er mee stopt dan kost het grote moeite om me aan te passen aan omstandigheden buiten mezelf die het erg moeilijk maken om m’n pleziertjes vol te houden.

Afijn, met food for thought toog ik met Laurents harnas naar Andrea in Grenoble en daarna door naar Aspres. De temperatuur steeg tot dertig graden en ik kwam aan op een camping die behalve mijn vriendjes nauwelijks andere gasten heeft. Het enige minpunt is de weersvoorspelling.

Zomervakantie

De vakantie begint met de uitvaart van mijn eerste en dierbaarste baas. Hij las mijn vliegblog en daar was ik dan weer vereerd mee. Ik had hem graag nog een laatste keer verteld hoeveel hij voor me betekend heeft.
Onderweg bespreken we de WRR, wat de Nederlandse overheid allemaal fout doet en de wereld in het algemeen en tegen de tijd dat Jan me weer thuis aflevert is de analyse klaar en zitten er nog vijf blogs in m'n hoofd. Maar dat is allemaal voor m'n andere blog, nu moet ik de switch maken naar vakantie, vliegen, plannen en inpakken. Elke keer opnieuw de auto tot de nok toe volstouwen en dan toch heel zeker weten dat ik vanalles vergeet. En dat driekwart van wat er in tassen en koffers zit er de hele vakantie nooit uit zal komen. Zal ik nou wel of geen fiets meenemen? M'n paddleboard? Heb ik xc-spullen nodig? Waar is m'n reserve headset ook alweer?
Ollie stuurt een mail over de trackers maar tegen de tijd dat ik naar Ager rijd ben ik het zeker weten allemaal weer vergeten. Deze keer heb ik wel op tijd aan een kadootje voor Laurent gedacht. Nu eerst maar ns eten bij een vriendin, koken voor m'n moeder en dan maar hopen dat de auto het nog wel een keer aan kan.

Fijn wiekend

Ruud deed wat Ruud geweldig kan: hij gaf ons een rondleiding door Den Haag. Wat een super traktatie!

 

Er zit wel een risico aan dat bejaardenvliegen van mij. Als ik toch nergens heen vlieg, als ik toch niet meer dan een start en een landing en een wat sneue termiekpoging daar tussenin doe, dan wordt de ratio inspanning - beloning wel steeds slechter. Ik breng het steeds minder op om twee-en-een-half tot meer dan drie uur te rijden voor een of twee vluchtjes van maximaal een half uur. Vaak korter.Mede daarom bleef ik gisteren in Den Haag om de 65e verjaardag van een goeie vriend mee te vieren. Wel 's ochtends nog even naar de Vlietlanden natuurlijk voor een rondje rond het eiland, en dat is dan zo verrukkelijk dat ik me bijna afvraag waarom ik nog de moeite doe om te gaan vliegen. Het feestje was ook echt leuk en tussendoor kon ik een paar pagina's krant lezen, dus al met al een heel geslaagde dag.

Gelukkig toog ik vandaag maar weer eens naar Bruinehaar, waar ik sinds afgelopen herfst en m'n gebroken pols niet meer was geweest. En ja hoor, meer dan de moeite waard! Nog voor een uur trok Tom me op, precies goed, en bij de derde trap bedacht ik dat zelfs lieren nog fijner is dan dat woeste Deense cartowing. Het gaat allemaal soepeler, smoother. Ik vond ongeveer niks maar ik maakte een heel acceptabele landing, terwijl Nico zich al had geinstalleerd met schaduw en voetenbankje. Na een paar uur gezelligheid en luieren maakte ik nog een startje bij Andre op de lier. Deze keer vond ik wel een bel en heel langzaam draaide ik naar zo'n 900 meter. Tom kwam achter me aan en zat een paar honderd meter hoger, jammer dat we niet echt even samen konden vliegen. Ik zakte uit en was nog wel een uurtje zoet met het terugbrengen van al m'n spullen.

We eindigden toch maar niet in de Wayer maar gewoon onder Nico's luifeltje. Met z'n drieen voelt het een beetje als de oorspronkelijke bewoners, nou ja er zijn er meer maar wij drie hebben wel heel veel mensen zien komen en gaan. Toen we achter elkaar wegreden bedacht ik dat er geen enkele goeie reden was om vroeg thuis te willen zijn, dus Nico en ik maakten nog een wandelingetje door de Engberse Venen. Heel fijn allemaal maar ik kreeg wel de zenuwen van zijn tekenverhalen en spastisch grassprieten ontwijkend kwamen we weer bij de auto's terug. Tegen half tien was ik thuis en klaar met afladen, kon ik eindelijk iets eten. Nu nog plantjes water geven en toch nog maar een lekker fris wijntje. Zo'n wiekend als dit is helemaal af.

Fietsen

Om een beetje te mantelzorgen moest ik naar Limburg en omdat de vooruitzichten perfect waren bedacht ik een deel van de route per fiets te doen. Het is aanzienlijk goedkoper met de auto dan met de trein, waarin je mogelijk niet eens mee mag en die oncomfortabeler is en minder passend kwa vertrektijd en aankomststation. De auto dus, die ik ergens in Lierop parkeerde om via Meijel en Roggel naar m'n ma te fietsen. Precies goed, een kilometer of 35 en zondag weer terug langs dezelfde route. Nu ik drie jaar fysio heb gedaan, een idworx fiets op mijn hoogstpersoonlijke maat heb en ik eindelijk geleerd heb om niet knoerdhard door te trappen red ik het zonder rugpijn. Kont en kruis krijg ik steeds beter beschermd met fietsbroekjes waar ik dan het kruis weer uit knip en als ik bergop moet ga ik meteen op de trappers staan. Perfect. Er gloort weer een toekomst voor na het vliegen.

Zwemmen

In ons nakie de Maas in springen na een bevredigende vliegdag is heel leuk, maar op m'n eentje echt zwemmen is helemaal heerlijk. Ik kan zo lang en zo ver als ik wil en meteen met een muziekje in m'n oren zo hard mogelijk naar huis fietsen. Vliegen, zwemmen, fietsen is medicijn voor alles. Nu nog even afwachten of ik vannacht weer doodziek word wat dan wijst op iets in het water van Vlietlanden waar ik niet tegen kan. Ieder jaar begint goed en in de loop van de zomer wordt het dramatisch en moet ik naar zee uitwijken. Het zal wel blauwalg zijn maar officieel is het er nooit.

Schitterende luchten maar toch niet zo makkelijk

En weer verliezen we een school, een van de allerbesten ook nog. Tom trekt het gewoon niet meer. Er zijn te weinig leerlingen en die er wel zijn zoeken overal naar de allergoedkoopste oplossingen. Heel jammer want zo sterft het zeilvliegen langzaam toch uit.
Gelukkig kunnen we wel nog altijd slepen op Maillen en vandaag heb ik ook eindelijk weer eens echt wat termiek gepakt. Gisteren lukte het met drie starts niet, de lucht zag er schitterend uit maar was zo dood als een pier. Vanochtend startte ik extra vroeg, ook al omdat ik vannacht maar twee uurtjes geslapen heb want natuurlijk was er wel weer een disco ergens die tot half vier 's nachts tot in de wijde omtrek iedereen wakker hield. Walen zijn misschien wel vriendelijk maar eigenlijk alleen als je hun lol ook leuk vindt, niet als je andere vormen van plezier hebt.
Gisteravond doken we nog even de Maas in, en jawel hoor op precies dezelfde plek waar ik vorig jaar m'n teen kneusde/brak omdat het spekglad was, kneusde/brak ik nu m'n vinger. Het deed vet pijn en ondertussen is ie dik en rood. Gelukkig was het water wel heerlijk dat maakte het nog net de moeite waard.