Doussard drukte

Ik ga Uli en Emiel enorm missen. Ken ze pas een paar dagen maar zij zijn precies het soort gezelschap waar ik het liefst mee op vakantie ben. Uli ging vandaag maar eens niet mee de berg op dus Emiel en ik namen de navette, ook goed. Hier in Annecy rijden de navettes af en aan, alles is super professioneel en strak georganiseerd. Ik denk dat het vliegen heel erg veel werkgelegenheid en geld met zich meebrengt hier. Tientallen tandempiloten met voldoende personeel eromheen om nonstop vleugels in te pakken (drie minuten), een bus vol te laden met passagiers en hun familie en twee tandemvleugels (of een paar tandemschermen), in een half uur omhoog scheuren, terwijl een jongen in vijf minuten de vleugel opzet trekt de piloot harnassen aan en legt hij de passagier uit wat er zo gaat gebeuren, starten, twintig minuten vliegen, en de volgende. Op ieder moment zijn er zo’n veertig tandemvluchten aan de gang. Voor ons is dat wel vervelend want ze bezetten de beste termiek en met een performancetoestel ga je daar echt niet tussen hangen. Ik zakte dus uit bij m’n eerste vlucht, het was nog vroeg en erg stabiel maar ik wilde niet wachten tot de dikke bloemkolen zich mogelijk in iets ernstigs zouden ontwikkelen. Perfecte landing, en toen met m’n eigen auto omhoog om met de Fun en Heathers harnas een vluchtje te maken. Dat pakte heel fijn uit want het harnas zat best goed en met de Fun durfde ik veel dichter bij de berg en de schermvliegers te komen. Zonder vario (maar wel met m’n garmin piepertje) draaide ik makkelijk naar tweeduizend meter en toen ik dat weer kwijtraakte speelde ik me richting landingsveld voor nog een perfecte landing. Daar trof ik Ante en Jean-Marie en de hulpinstructeur van de club, die me wel mee naar boven wilden nemen om m’n auto op te halen. De dag afgesloten zoals ik ook begonnen ben, met een potje zwemmen in het meer, en een afscheidsetentje met m’n Duitsers. We hebben het goed.

Voldaan

Uli en Emiel

 Uli en Emiel zijn echt fantastisch gezelschap en ook nog van mijn soort (dat is de vroeg-de-berg-op-soort). Om kwart over elf zijn we boven, ze helpen m’n spullen naar de start dragen en we babbelen de tijd weg zolang de tandems nog hard naar beneden gaan. Uli is te ziek om te vliegen maar gelukkig is hij er wel bij en hij geniet geloof ik ook wel van de zon en het uitzicht en het vlieggedoe. Ik kan ze ook vrij redelijk verstaan, dat helpt.

M’n eerste vlucht sloeg nergens op. Ik was toch nog iets te vroeg en ik kan gewoon niet centreren hier, bovendien maakt m’n helm ongelooflijk veel herrie waardoor ik mijn vario bijna niet hoor. Na een half uurtje landde ik perfect, en vroeg genoeg voor een herstart. Een Franse parapenter hielp me de vleugel op de navette leggen, een Britse hielp ‘m naar de start te dragen, en toen was ik helemaal alleen. Gelukkig met voldoende ruimte om te draaien zonder dat een vleugel de lucht in ging. Deze keer, half zes gestart, was de lucht helemaal heerlijk en het was ook precies druk genoeg om goed te zien waar het omhoog ging, zonder echt last van de schermen te hebben. Ik wist eindelijk te centreren en draaide samen met een geel en een blauw scherm tot 1980 meter, vier pogingen maar tweeduizend wilde niet. Na een half uurtje had ik overal pijn  en ik vond het wel best ook, ik ga me vaak een beetje vervelen als ik nergens naar toe vlieg en dat ging ik nou net niet doen zo laat en dan hier waar het nergens fijn landen is. Behalve dan in Doussard, waar de wind wel verkeerdom stond. Toch nog een goeie landing alleen te dicht bij de schermvliegers dus die waren terecht boos. Beetje terecht.

Toen ik alles had ingepakt, naar de camping gelift, spullen uit Ulis auto gehaald en met mijn auto de vleugel ging ophalen zag ik Emiel die in een uur of vier het hele dal rond was geweest. We waren allebei dik tevreden over vandaag maar het was wel laat dus ik heb in het pikkedonker met afgrijselijke kinderkaraoke op de achtergrond m’n prakkie zitten koken. En nou het ruim bedtijd is moet ik nog afwassen...

Piero

Waarom zijn het altijd de besten die verongelukken? De leukste, de liefste, de fijnste jongens, het lijkt wel selectief. Ik heb het er wel vaker met Jamie over gehad en ook vandaag weer, en we begrijpen eigenlijk wel hoe het werkt. Selectief is onze waarneming. Er gebeuren hier ontzettend veel ongelukken, dat is niet gek ook want de lucht kan behoorlijk bokkig zijn, er zijn weinig landingsterreinen, er zijn honderden of misschien wel duizenden vluchten per dag en alles vliegt door elkaar: commerciële tandems, scholen, scherm- en zeil, idioten, wedstrijdpiloten. En als er dan weer eens een onbekende schermvlieger wordt weggehelikopterd halen we onze schouders bijna op, meestal ben je net nog bijna aangevlogen door zo’n gek. We zijn ook selectief in onze vriendenkeuze: wij houden duidelijk van een bepaald type mannen, de lollige en fanatieke wedstrijdpiloten. We begrijpen elkaar, we delen een manier van leven.

Pierro deed geen wedstrijd meer, na de dood van Luis en van Thibault. Misschien had het er ook mee te maken dat hij zo ontzettend gelukkig was met Hélène. Hij was nog altijd even vrolijk en vriendelijk en energiek. En helemaal in z’n element als vlieginstructeur en tandempiloot hier in Annecy. Vandaag startte hij nadat hij zich had uitgehaakt om een ongerechtigheid bij de passagier goed te doen. Hij heeft zich tot aan het landingsterrein weten vast te houden, dat is waanzinnig omdat het zeker een kwartier duurt. Het is hem niet gelukt maar hij heeft daarmee wel het leven van z’n passagier gered, die kon gewoon binnendwarrelen.

Ik was al opgebouwd toen het duidelijk werd dat hij het was. Toen ik definitief hoorde dat hij echt dood was, trok ik m’n spullen aan en startte, en deed m’n uiterste best om omhoog te komen. Het enige wat ik kon bedenken om te doen, a fly and a cry. De bijzonder aardige Duitsers waar ik vandaag mee was kenden hem niet, en de club d’Annecy had wel wat anders aan hun hoofd dan met mij te wenen. Ik durfde geen van de gemeenschappelijke vrienden te bellen omdat ze het mogelijk helemaal nog niet wisten, en van Shedsy had ik het nummer niet. Jamie dan maar, ook al wist ik dat ze hem niet zo goed gekend heeft. Ze stond onmiddellijk voor me klaar, zo fijn.