Terug in Newcastle

Niet uit bed te sláán, hoofdpijn, superduizelig. Pas na uren zwabberend op m’n benen begreep ik dat ik flink gedehydrateerd was. Dus dáárom viel ik in slaap ergens bij Muswelbrook, vlak voor ik met Charlie kon wisselen. Er zat gelukkig niemand naast me en ik schrok net op tijd op, maar het was foute boel. Ik dacht dat het van de hitte kwam en de rook die ik niet echt merkte maar je kon wel goed zien dat de lucht harstikke vuil was. Het land dor en keihard, om de tien meter doodgereden kangoeroes. De dieren komen op het bermgras af, het laatste wat nog eetbaar voor ze is, vandaar al die roadkill.

Vanmorgen had ik dus nergens zin in ondanks de prima wind voor Scenic. Charlie was ook niet gemotiveerd omdat ze gisteravond met Conrad naar een trashionparty was, een antikapitalistisch feest waar iedereen in trash gekleed diende te gaan en waar zoveel mogelijk outfits geruild moesten worden. Ik was er te moe voor, achteraf ook logisch. Bovendien hadden we een zware middag op de lage duintjes voor Dixon park. Selmsy bleef onvermoeibaar de vleugel naar boven lopen en weer mee naar beneden rennen, de beide huurders kregen hun eerste lessen en Charlie en ik deden een paar starts tot we erbij neervielen en Selmsy de vleugel weer naar huis droeg. Vanmorgen hebben we gelummeld, zijn op de fiets naar de vvv gereden wat voor Charlie een enorme inspanning bleek. Daarna lezen, jongleren, hoepelen, Selmsy mocht met z’n nieuwe electrische scateboard spelen en Charlie probeerde het op een gewone board, ik ben er te bangelijk voor. Dan maar een paar baantjes zwemmen in de oceanpool en straks koken en naar Starwars bij Jamie.

Manilla

vrijdag

Het is negen uur, de vogels krijsen ietsje minder en de wind begint aan te trekken. Het is nog altijd zo’n dertig graden en het lijkt of we naast een kampvuur zitten. Heet heet heet en m’n lichtelijk beschimmelde tentje staat nauwelijks vast omdat de grond knoerdhard is, geen haring in te timmeren. Het is allemaal niet echt comfortabel maar we zijn in Manilla dus Charlie heeft eindelijk iets van het Australische platteland gezien (en kangoeroes, gelukkig) en ik ben blij dat ik herinneringen op kan halen. We waren te laat om nog naar Richard te gaan doordat Selmsy ons vanmorgen meenam naar de Stockton duinen. Schitterend, een gebied van dertig bij zeven kilometer stuifzand en bijna geen mensen. We scheurden met z’n fourwheeldrive over het mulle zand en beklommen het hoogste duin. Helaas stond de wind verkeerd voor een vluchtje maar het was prachtig. De weg naar Manilla was lang en we vonden het allebei behoorlijk spannend, je zag de smerige lucht en op ABC-radio ging het alleen maar over de branden. Morgen wordt een extreem gevaarlijke extreem hete dag, onder andere in Hunter, zodat we morgen in elk geval beter niet terug naar Newy kunnen rijden. Hopelijk kunnen we vliegen. 

zondag

Doordat Richard zo emotioneel werd bij het afscheid hield ik het makkelijk droog, maar zojuist stond ik alsnog snikkend m’n tanden te poetsen. Hij heeft gelijk: het is heel onzeker of we elkaar ooit nog eens in levende lijve zullen zien. Ik begrijp zelf ook niet waarom ik zo’n haast heb om terug naar Newcastle te rijden vandaag, we zouden zeker lol hebben aan het samen vliegen. Net als Claudia eerder valt Charlie ook uitstekend in de smaak. Richard is dan misschien een ontzettende cowboy die voortdurend scheldt op alles wat stads of links of hip is, niet zijn cultuur maar zijn persoonlijkheid is ruimdenkend. Hij wil z’n dochter over een paar jaar naar mij sturen zodat ze haar horizon kan verbreden. Dat wordt een enorm avontuur want de kinderen zijn volkomen wild, in de zin van onopgevoed, ongecivilseerd. Leuke kinderen, dat wel. Ik vroeg Andrea van tien wat ze zou willen regelen als ze president was. Dat niemand meer zou roken, bier drinken of vechten zei ze. Acherme. Richard reageert extreem heftig als zijn maat Pedro begint te zeuren. De fucks en cunts schallen door het restaurant en dreigend staat ie klaar om erop te slaan. Het kostte de grootste moeite om de mannen weer aan tafel te krijgen, net op het moment dat er eindelijk eten werd geserveerd. Ondanks dat ben ik werkelijk dol op ‘m.

’s Ochtends heb ik een minivluchtje met de Fun gemaakt, veel te zwaar ik had de Litesport moeten pakken. Never mind, het was leuk op de start. We hebben de zo vurig verlangde kangoeroes gezien, Pedro was er, Charlie haalde me in een half uurtje op. Zij wilde niet vliegen omdat het te heet was, dik boven de veertig graden maar er stond een stevige westenwind waardoor m’n bezwete lijf genoeg afkoelde. Inpakken moet gewoon heel traag in deze omstandigheden. De rook belemmert het zicht behoorlijk maar ik merk nauwelijks dat ik waarschijnlijk flink viezigheid inadem, dat valt enorm mee. Het wordt wel spannend om straks door Hunter terug te rijden terwijl de brandrisicoborden op ‘extreem’ staan. Als je in je auto door vuur overvallen wordt moet je de ramen dichtdraaien en op de bodem gaan liggen met een wollen deken over je heen, en wachten tot het geraas van brand voorbij is. Ik hoop dat ik gewoon een hartaanval van angst krijg.

Skydive

Om tien uur werden we in een paar harnassen gehesen en in een ouwe rammelbak van een vliegtuigje gestopt om door de rookmist naar 5000 meter te vliegen. Charlie ging als eerste, daarna een jongen die uit angst tegenstribbelde, en toen was ik aan de beurt voor mijn allereerste skydive. Het was niet echt uit een vliegtuig springen, zoals ik had gehoopt, het was meer een kwestie van eruit geduwd worden met je hoofd omhoog. Gaaf gevoel, het eerste wat ik zag was de onderkant van het vliegtuig dus kennelijk vielen we ondersteboven, en het draaien met m’n gezicht naar beneden was het soort achtbaangevoel waar ik altijd spastisch van word. De vrije val duurde lang genoeg om er echt met volle teugen van te genieten, en daarna was het nog een lange val naar de grond aan de chute. Ik mocht sturen maar eerlijk gezegd hoeft dat voor mij niet zo, het doet pijn aan m’n schouders en ik geniet liever van de ervaring dan dat ik me concentreer op een kunstje dat ik toch niet wil leren. De landing was indrukwekkend, recht naar beneden zo ongeveer op de millimeter precies.

Charlie en ik hadden allebei precies hetzelfde idee: keileuk om te doen, de volle 265 dollar waard, en we willen heel graag nog een keer maar we gaan er niet meer voor betalen. Zeilvliegen is heel veel leuker. Maar het was wel supertof en helemaal perfect om het op Pelican airport te doen, de strip  van Airborne.

De rest van de dag deden we helemaal niks meer. Kletsen met Nic, een beetje spelen met Lydia, één duik in de vrij koude oceaan terwijl de lucht meer dan veertig graden was en nogal rokerig. Om kwart over zes begon het uit het zuiden te stormen en nu zitten we in een fluitend en rammelend huis te kletsen over drugs. Voel ik me weer oud, nu ik alle belangstelling verloren heb terwijl het hippe Amerikaanse meisje met dreadlocks Ratty uit zit te vragen over psychedelica.