Magnifique Annecy

Zo voelde ik me behoorlijk triest, zo sta ik te juichen. Ik had me toch wel erg verheugd op een weekje met Kees maar na een avondje discussiëren was het alweer voorbij. Het was koud, het regende, in Laragne staat een forse mistral en ik reken er niet helemaal op dat Brad naar Frankrijk komt. En van Laurent kreeg ik geen reactie op mijn sms of ik bij hem kon logeren, dus ik reed eerst naar het vliegveld maar dat zag er te onaantrekkelijk uit om ergens m’n tentje op te zetten. Vervolgens anderhalf uur zoeken naar een camping, en toen ik die eindelijk had gevonden werd me verteld dat ie helemaal vol was en ik mocht er niet meer bij. Ik was vlakbij Laurent dus ik besloot om dan maar m’n tentje in zijn tuin op te zetten. Maar de deur was zoals gebruikelijk open dus ik mikte m’n bedje in de voorkamer. Sliep toch niet helemaal rustig zo als insluiper, maar redelijk comfortabel en veilig en met een wc bij de hand. Om acht uur reed ik al door Dijon op zoek naar een telefoonwinkel waar ik misschien een simkaart zou kunnen bekomen, maar na hevig gezoek naar een parkeerplaats, nog meer gezoek naar zo’n winkel en toen paniekerig gezoek naar waar ik ook alweer m’n auto had neergezet, gaf ik het op. Ik had de halve wereld gesmst om te vragen of er iemand in Annecy zou zijn vandaag, en ergens bij Bourg kwam het verlossende smsje van Yves. Goud die jongen, vorig jaar was hij de enige die voor me zorgde toen ik in het ziekenhuis lag zonder bril of schone kleren en nu stuurde hij een appje naar de club d’Annecy zodat ze op me zouden wachten. Dat was nodig ook want ik verdwaalde in de waanzinnige verkeerschaos van Annecy. Toen ik om een uur oververhit bij het landingsterrein aan kwam stond er ene Michel die ik net aan Jean-Louis iets hoorde vragen over een Néerlandaise, dus ik viel die meneer om de hals en we reden gezellig samen naar boven. Heel aardig, en het weer was fantastisch, en er was plek zat om pal voor de ramp op te bouwen, en Pierro was er en nog een hoop bekende gezichten en op drie uur knalde ik met vijf, zes meter per seconde omhoog. De parapenters zaten nauwelijks in de weg en de lucht was helder en de termiek was onstuimig en moeilijk te centreren maar niet echt eng, het was kortom fantastisch. Het lukte me niet boven de 1900 meter te komen dus ik bleef gewoon de hele tijd rond de start ronddarren, volgde een prachtige vogel met een spanwijdte van zeker drie meter, en jojoode gezellig tussen start- en wolkenhoogte. Na een half uur begon ik wat te kalmeren en de lucht een beetje te begrijpen, en na een uurtje was ik echt moe dus ik toog naar Doussard voor een best wel ok landing. Ontspannen inpakken, met Michel en Guy auto’s ophalen, biertje en patat en nog een biertje en nog een patat, en toen het donker begon te worden zette ik m’n tentje op de Nubliere. Ik heb al twee Duitse deltisten gespot, Uli en Emiel en zij herinneren zich mij nog van vorig jaar en ik mag morgen met ze mee. Ik heb het weer goed!

Buizerd

Niko

Ik aarzelde of ik uberhaupt zou gaan vliegen vandaag, met een voorspelling van 8/8 bewolking en vrijwel geen termiek en nauwelijks wind. Maar het is sowieso gezellig om weer wat ouwe knarren bij de Buizerd te zien, en ik had al bijna een jaar niet meer gelierd vanwege m’n pijnlijke schouder en het leek me wel goed om juist op een niksig dagje weer eens een lierstartje te proberen. Ook al doet m’n arm nog pijn, kan ik niet echt goed rennen door het hoge gras met m’n wiebelknie-met-brace, heb ik sinds een maand waanzinnig pijn in m’n rug en zijn de buren op vakantie zodat er geen hulp is om de vleugel op z’n plek te tillen.

Het was inderdaad gezellig, en heel erg relaxed zo met het kleine clubje – Ruud, Rob, Paultje, Niko, Jos en ik en ja hoor weer typische Buizerdtoestanden. Erg hoog gras en de wind altijd uit de rug. Zodra je denkt over verkassen draait ie weer. Daarom gaf ik er de brui aan toen de boel inderdaad werd omgezet, niet de moeite waard om alles naar de hoek te sjouwen waarna de wind vrijwel zeker weer terug in de zuidwesthoek zou gaan zitten, gewoon omdat het op magische wijze nou eenmaal altijd precies verkeerd gaat daar in Moergestel.

Het ene startje dat ik dan wel maakte was geen groot succes omdat ik heel veel te laag hing, dus vanaf het overschakelen had ik de bottombar zo ongeveer tussen m’n tanden, heel oncomfortabel. Toen ik na de eerste trap ook nog lager boven de lier uitkwam dan na de basis, koppelde ik gewoon los en ik maakte een supermooie landing! Weliswaar nogal ver weg dus het circuit had beter gekund, maar ik deed alles wat ik moest doen en wat ik meestal vergeet: in het grondeffect naar voren kijken, tenen door het gras slepen, omhoog duwen een seconde voordat ik eigenlijk wilde maar wat dan altijd net een seconde te laat is.

Ik was al om vier uur thuis, sprong meteen op de fiets met een krakend en lubberend zwempak aan. Kennelijk zijn zwempakken net elastiekjes, na te lang in de hitte te hebben gelegen doen ze het niet meer. Op de plas was het vrij druk met boten maar ik kon redelijk ongehinderd naar de boei zwemmen, precies de goeie afstand om een klein beetje maar niet teveel pijn in m’n schouder te krijgen. Terug fietsen was een aanslag op m’n rug vanwege de tegenwind (nu wel) maar al met al was het zo toch weer een prima dagje.

Livetracking de EK in Macedonië

Het is bloedheet. Ik zit moederziel alleen m’n excelbladen te vullen – m’n collega’s werken elders of zijn vrij. Ik mis m’n vliegvriendjes. Elke avond proef ik de sfeer in Kruschevo dankzij facebook maar ik kan met niemand gezellig een biertje pakken. Gelukkig is er airtribune. Ze zijn net gestart. Sasha en David zoeken hoogte, Grant en Matjaz zitten al wat beter. Sander, Mario, Coen en Brad zijn net van de berg af, ik denk dat ze hun rits nog aan het dichttrekken zijn. Gauw weer naar m’n excel.

Hopjes in Maillen

Ik vraag me ieder keer weer af of het alle moeite waard is, voor een paar minivluchtjes onder een 7/8 tot 8/8 lage bewolking. Een afspraak met een vriendin verzetten, inpakken, rijen, sjouwen. Primitief en alleen kamperen en de hele lange ochtend wachten tot de sleeppiloot op komt dagen. Maar jawel, ook al stelden de vluchtjes niet voor en hadden twee van de drie landingen echt beter gekund, en ook al wilde ik vanwege de wolken nergens naar toe en niet eens proberen om omhoog te komen, het was weer fijn. Iedereen is op vakantie zodat ik de enige deltapiloot was, met een startbemanning van drie: Stephan de sleeppiloot, zijn vrouw Riet die op en neer rende met de dolly en startsignalen gaf, en Jo onze grote toeverlaat zonder wie er in Maillen helemaal geen dragonfly zou zijn. Na drie starts hield ik het voor gezien. Ik was zo dom om m’n vleugel in de schuur te puzzelen zodat ik ‘m er nu niet meer uit kan halen, gooide m’n tentje op de verkeerde – luiddruchtige -  plek zodat ik er alsnog mee rond moest hannesen en de deur naar de wc was op slot. Geeft niks, ze bleven gezellig hier eten en om half elf lag ik zeer voldaan in m’n bedje. Vanochtend zal ik wat geduld moeten hebben, misschien een potje wandelen in deze schitterende streek rond Namen, en wie weet komen er vanmiddag nog wel meer piloten.