Chauffeur

Toch niet, de één na de ander bezint zich en gaat uiteindelijk niet mee als chauffeur. Het wordt ook wel krap natuurlijk, met z'n drieën in mijn autootje. Maar ik zoek dus nog steeds iemand die ons tussen 20 juli en 4 augustus de MteCucco op wil rijden en die Cameron en mij 's middags op wil halen. Wij betalen reis, camping en avondeten en ik lever de benodigde auto, radio, gps en kaarten.

promofilmpje

Het beste promofilmpje dat ik tot nu toe gezien heb: http://www.youtube.com/watch?v=_ODE8DxCUFA

Bruinehaar

Ik werd op dik 600 afgezet, maar verloor snel m’n hoogte terwijl ik aan de lier toch duidelijk termiek had gevoeld en André was ook al een tijdje boven. Net toen ik voorzichtig wat begon te pakken zag ik ‘m aankomen, mooi, ik had eigenlijk nog nooit met André getermiekt dus ik was benieuwd hoe dat zou gaan. Niet heel soepel, ik draaide te wijd voor hem (te bang om te slippen) dus hij kon niet in mijn cirkel blijven. Toch kwamen we samen boven, niet hoger dan 1350, en we besloten samen weg te vliegen. Hij had een serie chauffeurs, ik ook, en de wind was NNO dus helemaal ideaal om ins blauen hinein te vliegen.

Erg leuk om eens samen met André te vliegen. Hij heeft een natuurlijke neiging om instructie te geven en dat kan ik precies goed gebruiken, dus ik vloog als een kuikentje achter ‘m aan. Een paar keer hadden we het moeilijk en ik dacht al dat ik net voorbij Almelo zou uitzakken. Terwijl ik heel voorzichtig vanaf 400 met een halfje omhoog draaide, kwamen er zo’n vier vogels met me meedoen. Niet precies in dezelfde cirkel als ik maar wel dezelfde bel en ze gingen ook niet echt beter dan ik. Supergaaf, ze vlogen soms een meter voor me langs.
André kwam ook naar me terug, ik wilde de wolk niet in terwijl ik op hem zou wachten en uiteindelijk stak hij natuurlijk hoger dan ik weg. M’n vingers deden enorm pijn van de kou, en ik moest ontzettend piesen terwijl het beslist geen dag was om uren in een korte broek te gaan rondstappen. Dat was het einde van de vlucht dus, iets minder dan twee uur, 50 km, geland tussen Lochem en Vorder. André stond een tiental km verderop dus zo gek heb ik het niet eens gedaan.
Superdeluxe werd ik opgehaald door Klaus en z’n vriendin, een Braziliaanse deltist die wil leren lieren, dus om half acht was ik al thuis en uitgepakt.

Mooie vlucht

Twee dagen maar een paar minuten gevlogen, vandaag net te vroeg gestart zodat ik er langzaam uitzakte terwijl de eerste cumultjes oppopten, vervolgens bij het terugvliegen door een stevige bel omhoog getrokken zodat de kabel van de katrol afliep en gekapt moest worden, op 140 meter. Derde start was aan de late kant, ik hield te weinig rekening met de crosswind en hield de vleugel onvoldoende bij me zodat ik bijna het loodje legde, maar werd toch netjes op 550 afgezet en pakte meteen een lekkere bel. Vliegen was puur genieten, schitterend uitzicht, lekkere temperatuur, geen duidelijk plan anders dan in de buurt van de snelweg blijven en niet te ver weg zodat ik makkelijk terug naar het veld zou kunnen komen. Een zwever draaide onder me in en zwaaide, ik steeg toch harder dan hij maar hij speerde weg en pakte met gemak een bel noordelijk van Breda, toen ik nog steeds boven vliegveld Gilze hing te eikelen. Ik wilde langs de A27 naar het noorden en dan via de noordkant van Tilburg terug, maar dat lukte echt niet en ik was al moe. Dan maar de kortste weg recht tegen de wind in terug. Na twee-en-een-half uur was ik op, het veld lag zo dichtbij dat ik het bijna kon aanraken maar ik zakte er toch boven het safaripark uit. Tanno haalde me gelukkig op en nog voor acht uur lag ik heerlijk in een heet bad. Daarna genieten van m’n tuin. De klimplanten zijn geweldig aangeslagen, dat is prachtig en het is een mooie reminder aan een dierbaar vriendje.

5 minuten lucht

200 km rijden, 10 uur bezig, 5 minuten gevlogen. Ach tja het was wel heerlijk weer, ik heb me weer met enthousiasme op m´n Compeo gestort (ik kan al userfields instellen) en wat andere piloten waren geholpen, dus verloren is het niet. Morgen laatste kans.

Buizerd

De luxe van zeker mooi weer en duidelijke oostenwind was te groot, de hele vrijdagavond en vanochtend was het te ingewikkeld om te bedenken waar ik heen zou rijden: Maillen, Volmerange, Kerken, Bruinehaar, Neumagen, Hinterweiler of toch Uedem. Er was ook nog de optie om gezellig mee te gaan waterskieën, ook erg verleidelijk. Druk heen-en-weer- gesmst met maatjes, wat zullen we doen, waar hebben we de beste kans op goed vliegen en we willen ook graag slepen als het even kan. Maar tja op de sleeppiloot van Maillen durfde ik niet te vertrouwen, Kerken ligt cross op de baan, aan Neumagen heb ik pijnlijke herinneringen en in Hinterweiler weet ik niet of ik ooit nog terug bij m’n auto kom na het wegvliegen. Op de valreep, wetend dat Bas zich het schompes had gewerkt om de lier weer in orde te maken, besloten om gewoon naar de Buizerd te gaan.
Ik startte als eerste, vond laag een zwak belletje en besloot al vrij snel om dat belletje maar vast te houden, ook al kon ik dan waarschijnlijk niet meer terug komen. Never mind ik heb een leuk vluchtje gehad met druk gepiel aan m’n nieuwe Compeo, mooi uitzicht, lekker termieken en weer enorm uitzakken boven de wilde beesten van Beekse Bergen safaripark, in no time stond ik na een ok landing aan de grond. De rest van de middag zat ik in de auto om anderen op te halen, moet ook gebeuren. Egbert, waarmee ik had afgesproken, heb ik nooit meer gezien maar die is in z’n achtertuin geland. Klasse!

Geen NK

Tuurlijk. Het wordt perfect weer, voor het eerst in jaren, wordt de NK-sleep afgelast omdat de wedstrijdcommissie geen toestemming heeft gekregen op Deelen te vliegen. Ik vermoed dat ik weet naar welke wetgeving de soldaten hebben verwezen, en dat daar wel doorheen geprikt zou kunnen worden. Het is m'n werk tenslotte. Nou ja, dan maar naar Duitsland ofzo. Nou mis ik het complete NK dit jaar, waardeloos.

Ostenreichische Open dag 2

Vandaag was ik toch weer te gespannen, na het uitzakken van gisteren en met de prachtige weersvoorspelling wilde ik vandaag dan toch lang en ver vliegen. In de lucht viel het tegen; de termiek was bokkig en soms juist heel zwak, er zat veel sink, en overal zaten parapenters in de weg. Heel inspannend vliegen zonder dat het hoogte of afstand opleverde. Op zo’n moment is het moeilijk om niet te bedenken dat anderen het wèl lukt.
Ik landde weer bij het vliegveld, de katjes die ik vorig jaar drie dagen na hun geboorte had bekeken kwamen nu naar me toe gehuppeld. Even later kwam Christine ook naar beneden, en de rest van de middag is het weer focussen op m’n uitstekende landing (drie op een rij! Ik heb ‘m door, eindelijk, na zo’n drieduizend mislukte landingen!) en wijn drinken.

Christa topper!

Net toen ik me begon af te vragen waar Christine toch was kwam ze binnen. Fantastisch, ze heeft vijf uur gevlogen, de hele taak (106 km) op haar eentje, en het was erg moeilijk. Weet ik, omdat ik er vrijwel meteen uitzakte en een hoop anderen niet lang na mij.

Ik had een perfecte landing, en vanmorgen op de start liep ik te genieten van de sfeer van een grote wedstrijd (de Oostenrijkse Open duren maar drie dagen maar er doen wel 90 piloten aan mee), dus nadat ik vijf minuten shitshitshit had geroepen heb ik geprobeerd me alleen nog die landing te herinneren. Morgen weer een dag.

http://nl.bergfex.com/embergeralm/webcams/c778/

http://greifenburg.it-wms.com

bewolkt

Vanmorgen zat het dicht, en voor de middag werd ‘foehnig’ weer voorspeld. Dat betekende rustig opbouwen, wachten tot de wolken omhoog trokken, en een simpel taakje in het dal. Ik startte als eerste, bij uitzondering alleen omdat de wind er mooi op stond. Na wat gepiel in de huisbel leek ik er toch uit te zakken, pakte een paar honderd meter boven de vloer een prima bel en dreef al draaiend (ik werd er gewoon duizelig van zo regelmatig ging het) richting keerpunt. Vlak onder de wolken kreeg ik een forse bui op m’n kop, het leek me wijs om maar ns te stoppen met hoogte winnen, en toen ik na het keerpunt weer terug stak langs de berg zag ik ernstige regenbuien en wolken aan de overkant. Tijd om te landen. Tja en dat gaat dan net niet, het hele dal ging overal fors omhoog, het was werken om naar beneden te slippen en sink te zoeken. Vlak voordat ik op circuit ging werd m’n vleugel nog ns nat van het volgende buitje, de wind trok ook wat aan, ik moest dwars op het veld landen dus ik was volop gespannen en alert. Perfecte landing dus, ook omdat ik met Ropje en Harry besproken had dat ik ‘te vroeg’ moet flaren in plaats van altijd te laat te zijn en dan op m’n buik binnen te glijden.
De meeste anderen hebben gewoon de taak uitgevlogen, daar ben ik niet meer teleurgesteld over. Ben vooral blij dat ik op tijd een goede beslissing heb genomen, en een korte maar wel prima vlucht heb gemaakt.

Morgen regen. Ropje is naar huis, het voelt een beetje allener nu.

vrij

Dinsdag regen

Een typische Greifenburgdag. Vanmorgen wakker geworden met regen en de hele dag varieerde het van motregen naar echte regen en weer terug, nu is het zes uur en begint het op te klaren. We vervelen ons allemaal een slag in de rondte, ik gebruik de tijd maar om na te denken over m’n liefdesverdriet en hoe ik nou verder kom. <> Dus dan maar zonder hem, via omwegen. Praten met de mensen die ons allebei goed kennen, die ieder hun eigen invalshoek hebben en vaak inzichten verschaffen. Ik heb hier tien mentoren, en verdomd dat helpt!

Gisteravond knapte het open, als een enorme kloppende puist. Ik zie nu hoe cynisch Koos is, hoe hij over lijken gaat voor z’n eigen gerief, plezier. Hij wordt gedreven door behoefte aan applaus, daar was ik ook verliefd op, maar die zucht is zo allesoverheersend dat niets anders telt. In mij is een knop om gegaan, uit, ik ben niet langer verliefd. Bevrijd.
Ik wil hem sowieso niet meer. <> Wat kan fantasie toch een handige afleider zijn.

snowboarding

Gisteren m’n eerste schuifjes op een snowboard gedaan, erg leuk en dodelijk vermoeiend. Het bevalt me wel om veertig te zijn: waterskiën kitesurfen en snowboarden, twintig jaar geleden had ik er echt geen zin in gehad. Er tekent zich wel een patroon af, ik ben niet bang en hou van snelheid maar enige vorm van techniek is aan mij niet besteed. Zwaaiend en struikelend knal ik zo’n baan af. Ik ga ook altijd te lang door, na een paar uur ben ik zo verschrikkelijk moe dat het alleen nog maar slechter gaat, en er zit nog wel een restje verstandigheid in me dat dan vindt dat ik zou moeten stoppen, maar als een klein kind wil ik honderd keer nog één keertje, één laatste poging om het een keer helemaal zonder vallen te doen. Dat lukt natuurlijk steeds minder. Doet er ook niet zo heel veel toe, ik hoef het ook niet goed te leren, alleen maar een middag lol hebben. Dat is wel weer gelukt.

reacties

Wel leuk, reacties op m'n blog, maar vaak zie ik niet van wie een reactie komt. Daar kan ik dan ook niet op reageren. Laat dus ajb een naam en/of emailadres achter.

Vleugels

Ik was laaiend enthousiast over het prototype waar ze me woensdag op lieten vliegen, een Airborne Sting 3 middenmaat geloof ik, dus ik heb Scott beloofd er iets over te schrijven. Beetje lastig wel want ik heb zo weinig vergelijking, ik vlieg zelden op masttoestellen. Het was in ieder geval erg licht en makkelijk, en ik had de indruk dat ie uitstekend gleed maar ook dat is moeilijk te zeggen in de soarband.
Ook de vergelijking tussen m'n laminar zero7 en de litespeedS gaat mank. Allebei heerlijke vleugels, licht, waardeloos qua glijden maar dat ligt waarschijnlijk meer aan mij dan aan de vleugel. Ik ben erg gelukkig met de litespeedS maar het is niet eerlijk, de laminar was iets te groot voor me en ik heb bij de litespeedS allemaal sjieke extra's aangeschaft: smokesail, carbon leading edges. Dat scheelt allemaal zoveel dat een vergelijking met een gewone litespeedS misschien net zo uitvalt. De laminar is in ieder geval makkelijker in te pakken al heeft Moyes eindelijk de pakzak groot genoeg gemaakt. Landen kan ik met beide vleugels niet, ligt ook al niet aan het toestel. Ze zijn ongeveer even duur, ik heb veel vertrouwen in beide dealers in Nederland, en ze wegen ook ongeveer hetzelfde.
In ieder geval wil ik ook nog een enkeldoekertje hebben, de Fun was geweldig maar een Mars of een Falcon zou ook prima zijn denk ik. Iets simpels, lichts en goedkoops.

Crackneck lookout

De laatste vlucht gisteren was weer brilliant. Met een grote Fun 190 vloog ik langzamer dan de parapenters, zodat er geen windgeruis was. Ik kon de arenden horen fluiten en piepen, de branding op de achtergrond, verder niks. Blauw-turkoise zee met witte schuimkoppen, groene begroeiing op de cliffs, gele parapents. Schitterend. Een uurtje rondgedobberd en met de zee-arenden ver boven het water omhoog gedraaid, met Cameron geraced, om de pents gedraaid. Na afloop kreeg ik een hoop fotoos van de locals kado, ze vinden het allemaal helemaal te gek een buitenlandse piloot die naar Newcastle komt en nog een meisje ook. Ik had wel willen blijven maar vermoedelijk verdwijnt het tijdloze relaxte vakantiegevoel.
Nu in Singapore proberen onze ogen open te houden. Het is weer winter, morgen sjouwen met bagage en vuile was opruimen. Jammer dat het over is. Maar ik heb geweldige vooruitzichten, ik ben binnen voor de preworlds op Laragne en het ziet er naar uit dat de EK teams van 5 + 2 heeft zodat ik daar ook mee kan doen. En dan de womens worlds. Het kan een goed jaar worden.

Newcastle

De laatste week is gelukkig niet zinloos opgegaan. Het eindfeest van de Bogong Cup was te gek, de Fransosen blijken waanzinnig goeie dansers. Vooral Mario en Laurent, jongens die kunnen bewegen. Na twee uurtjes slaap met Roman naar Sydney, in de stromende regen. Vrienden van Roland stellen hun huis open voor piloten, terwijl ze zelf een paar weken in Europa zijn. Super zulke gastvrijheid. Hans en ik hebben een dag lang door Sydney gelopen, boodschappen gedaan, sights gezien, me laten martelen door een Chinese masseur. De volgende dag met m’n nieuwe carbon leading edges gevlogen op Stanwell Park, zonder instrumenten toch prima boven iedereen uit termieken. Leuk om te merken dat ik genoeg gevoel in m’n vleugel heb.

Gisteren met Katarina naar Newcastle gereden en een uurtje gesoard op een Sting 3, fantastisch. Makkelijk, mooi, gezellig. Zelden heb ik zo ontspannen gevlogen, puur genieten, geen doel geen stress geen pijn. Nadeel van het doelloos ronddobberen is wel dat het snel saai wordt, na de zoveelste stall en duik en bocht vond ik het wel mooi geweest.
Vanmiddag kunnen we misschien in het binnenland vliegen, en dan is het echt over. Morgen vroeg op de trein, afscheid nemen in de fabriek en dan naar koud nat grijs Nederland. Ik wil hier blijven, me helemaal ongans vliegen, genieten van de zon en de laid back sfeer. De komende maanden maar eens onderzoeken of ze nog politicologen nodig hebben in Newcastle.

laatste dag

Het zeikt en de wolken hangen op dakhoogte. De protestcommittee en de toppiloten maken zich eindeloos druk over de taak van gister, wat Heather ook beslist ze zit altijd fout. De piloten laten zich van hun onvriendelijkste kant kennen, waardeloos. Het was niet gevaarlijk gisteren maar wel oneerlijk. Voor mij maakt het niet uit, of ik nou als 43e of als 47e eindig dat boeit niet. Ik was blij met de vlucht, merkte goed hoe veel ik geleerd heb. Het is niet te zien aan de scores maar ik vlieg beter, m’n beslissingen zijn beter en m’n techniek gaat vooruit, en vooral mentaal gaat het uitstekend.
Gisteravond weer een geslaagde dinerparty bij de Frenchies, lekker eten en goed gezelschap. Babbelen spelen lachen drinken. Niet teveel, een kater per wedstrijd is genoeg.
Vandaag moet ik een lift naar Sydney zien te regelen, het begint een beetje nijpend te worden. Scott heeft waarschijnlijk nog wel plaats maar hij vertrekt vanavond direct na de ceremony, en ik ben dol op parties dus ik wil liever morgen pas weg. Nic gaat waarschijnlijk gewoon naar Stanwell Park maar hij zal het pas op het allerlaatste moment beslissen en ik wil niet het risico lopen dat ik hier dalijk vast zit met m’n vleugel. Ik ben blij dat Hans ook een lift zoekt, kunnen we met z’n tweeen een plan trekken. Ik hoop de vleugel droog te vliegen maar misschien lukt dat logistiek niet meer.
Scores: http://weshill.customer.netspace.net.au/bogong%202008%20totals.html

regen

Mount Mystic vandaag, met een dunne laag stratus die langzaamaan dikker werd. Ik heb de verkeerde pijnstillers geslikt waardoor ik niet helemaal fris ben maar ach, het blijkt maar weer dat ik er vooral beter van ga vliegen. Ik start vroeg, zit lang boven iedereen maar word uiteindelijk door de gaggle ingehaald. Het is eigenlijk pas de eerste keer dat ik echt met de gaggle samen omhoog draai, langzaam, moeizaam, maar we draaien allemaal perfect in de kern die over de berg zigzagt. Als we allemaal boven zijn steekt iedereen en ik ga mee, maar ik blijf enorm achter ondanks vol vg. De volgende bel mis ik volkomen, ik hoor nooit meer een piepje en ik glij onder de steeds zwarter wordende wolken door naar een groot terrein. Corinna staat er al, en Andrew even later ook. Even verderop staat Atilla. Ik sta gewoon bij twee wereldkampioenen in het veld, ha! Kort maar erg goed dagje, ook al krijgen we er geen punten voor. Nou gauw naar bed en hopen dat er morgen nog gevlogen kan worden.

genoeg gevlogen

Ik start als tweede, eindelijk eens geen uren wachten in de hitte. Vrijwel meteen na het ontkoppelen zak ik er snel weer uit, en ik ploeter boven de rij wachtende piloten om niet te landen. Een herstart kost veel meer energie dan geduld en werken. Het lukt, en als een van de laatsten neem ik de startcirkel. Ik hoor over de radio dat ik alweer enorm achterop lig maar het maakt niet uit, de pijn in m'n spieren is draaglijk na een behandeling van Heather, het uitzicht is mooi en ik wil alleen maar vliegen, hoef niet te winnen. De hele vlucht van vier uur zit ik toch wel erg veel erg laag, meestal vind ik een belletje op het moment dat ik m'n positie aan de chauffeur doorgeef. Net alsof je een paraplu meeneemt dan weet je zeker dat het niet gaat regenen.
Na 95 km is het dan toch wel over, en goal is nog 43 km verderop. Ik zit net boven een wat heuvelachtig gebied dus ik kan niet willekeurig tot 50 meter draaien en dan op final, moet toch even opletten dat ik een ruim landingsterrein haal. Ik wil wel in ieder geval 100 km hebben, en dat lukt met een uur ploeteren onder de 100 meter.
Vrijwel meteen komt er een enorm grote boer naar me toe, heel vriendelijk en behulpzaam. Maar hij laat wel weten dat hij, z'n broer en diens twee zoons al heel lang bachelors zijn, en ik voel me toch een pietsie kwetsbaar. Geen radio- of telefooncontact met m'n team en de laatste keer dat ik m'n positie doorgaf zat ik 5 km verderop. Nou ja, ik zie wel hoe het loopt. Uiteindelijk zit ik uren bij de broer op de bank, de man zegt niet veel dus ik doe m'n best om wat conversatie te maken. Ondertussen probeer ik Montse te bellen via de landline. Om een uur of acht 's avonds hoor ik ze ineens op de radio, en een uurtje later ligt m'n vleugel op de auto en zijn we op weg naar huis.
Bij de landowner raffle wint een van mijn briefjes: de familie die me bij Grenfell ongewoon hartelijk heeft ontvangen krijgt een gigantische kadomand. Mooi zo.
Scores: http://www.moyes.com.au/forbes2008/Forbes2008Overall.htm

Inmiddels hebben we al twee rustdagen in Mount Beauty achter de rug. Die hadden we nodig ook, na wat overmatig feesten. Het maakt niet uit, ik ben zeer voldaan met 22 uur vliegen en zo'n 500 km in een week.

Forbes flatlands

Moe moe moe. M’n schouders en onderarmen doen pijn, ik slaap veel te weinig, ik ben continu enorm duizelig misschien van te weinig zout ofzo. Maar no worries, het vliegen hier is fantastisch. Schitterend landschap, no stress landingsmogelijkheden overal, een erg leuke sfeer onder de zestig deelnemers (14 landen, de wereldtop is er in ieder geval bij). Topchauffeur, een Spaans meisje dat ’s ochtends onze boterhammetjes smeert, altijd aan komt rijden als ik m’n zeil net aan het opvouwen ben.
Vanaf de grond doet het landschap me denken aan een schitterend kinderboek, Lupineke, dezelfde sfeer van groot en leeg en prachtig. We zien vaak groepjes grote konijnen dat blijken dan wallabies te zijn, lizards van een halve meter lang, witte vogels met gele kammen grijze vogels met roze buikjes groene vogels. Ik word er dromerig van en knorrend tevreden.

De vleugel is geweldig, de beste die ik tot nu toe gehad heb, maar ik moet wel nog erg wennen aan het sturen. Termieken gaat makkelijk omdat ie zo licht is, maar het glijden in de rommelige lucht is een gevecht. Ik ben gewend om forse continue input te geven en een beetje op gevoel te sturen, nu moet ik korte rukken geven. Dat vergeet ik steeds en dan ben ik meer tegen de vleugel aan het vechten dan er mee aan het glijden.
Ik probeer ook de vario van Bart te gebruiken maar ik kan het geluid alleen verdragen als ik op m’n eentje hoog zit. Het ding maakt zoveel piepjes en toontjes dat het een compleet concert is, en als ik me moet concentreren heb ik toch echt m’n vertrouwde simpele piepje nodig. Het is wel ideaal dat ik het apparaat kan leren kennen op deze manier. Shedzy helpt me de route erin te zetten en de startcirkel te programmeren, perfect.

Nog een paar dagen Forbes, ik ga ergens onderaan in de scorelijst eindigen maar waarschijnlijk niet als allerlaatste. Dan naar Victoria, bergvliegen. Ik zie wel op tegen de relatief kleine landingsterreinen want het landen is nog steeds niet je dat, maar goed ik heb nog een paar landingen hier te oefenen en ik sta wel meestal netjes op m’n benen. Ik blijf bangelijk en daardoor langzaam, spreek mezelf ernstig toe op final maar elke buiklanding is een bewijs dat het nog niet echt goed gaat.

Nu m’n boterhammetje met avocado pomodore kaas en tuinkers naar binnen werken, ontbijt en lunch ineen want ik heb geen tijd meer later om te lunchen. Dan gauw naar de briefing, en opbouwen.