Manilla NSW

Het is weer lastig om braaf op kantoor te zitten, m’n nota’s te schrijven stukken te lezen overleggen te voeren en dan m’n gedachten niet voortdurend af te laten dwalen naar Manilla. Waar het heerlijk warm is, de kaketoes je ’s ochtends vroeg de tent uit krijsen, de pub gezellig en het bier heerlijk smaakt. Waar je met vrijwel elke windrichting van Mount Borah af kan lopen en Richard en Anthony me ophalen zonder gps of telefoondekking. De mooiste camping, de interessantste taken, een gezellige wedstrijd met toppers en intermediates. En waar Cameron wint! Hij heeft nu drie van de vier taken gewonnen en staat meer dan 300 punten op nummer twee voor, zodat hij de NSW state titles vrijwel zeker binnenhaalt. Zelfs al kan ik er niet bij zijn en z’n succes vieren, ik geniet by proxy (nou ja eerder by grote distance), dankzij m’n herinneringen ben ik er in gedachten bij. En wat minder bij m’n werk...

Dealing with ourselves

Vliegende vrouwen die mij om raad vragen zijn een perfecte spiegel voor mezelf. En andersom weet ik als ervaringsdeskundige dat ze niet naar m’n goeie raad zullen luisteren. De meesten van ons herhalen gewoon dezelfde fouten, omdat we pas achteraf inzien hoe het fout ging.

Het begin: koste wat kost niet onder willen doen voor anderen. Je bent jong en stoer, niet te stoppen. Je weet van geen ophouden, bent nooit bang, rookt en zuipt als een zeeman en je gaat met grote sprongen vooruit. Ok, de fijne techniek houdt niet over, je herhaalt keer op keer dezelfde fout. Uitduwen bij de start, of met gestrekte armen landen, maar je bent geen mietje dus honderden buikschuivers en blauwe plekken deren je niet. Het belangrijkste is dat je met je maten of je lief mee kan komen. Ik werd altijd pissig als mensen mij als ‘het meisje’  behandelden en verbaasd constateerden dat ik ‘ook’ vloog. Terwijl ik verdorie twee jaar eerder begonnen was dan m’n lief.

Dan volgt de onvermijdelijke val. Of het nou een ongeluk is, of het achterblijven van je prestaties bij de jongens, vroeg of laat word je angstig of onzeker. Misschien komt het wel omdat we de lat al vanaf het begin zo hoog hebben gelegd, als vrouw moet je de beste zijn en dat lukt niet iedereen. Daarop volgen jaren van worsteling. We zijn zó goed in het zien van onze gebreken, zó kritisch tegen onszelf, zó blind voor wat we wel kunnen. Bovendien weten we niet hoe we met onzekerheid en angst om moeten gaan. Woedend ben je, op jezelf, waarom werken je hersenen verdorie niet mee?! Gefrustreerde tranen als je uitzakt, tegelijk de bevestiging dat je, inderdaad, een waardeloze piloot bent.

Wat natuurlijk onzin is. Maar je durft je zelfkastijding niet compenseren door te doen wat mannen doen: de aandacht richten op je prestaties en fouten bagatelliseren. Je zou overmoedig kunnen worden en dat is in onze sport te gevaarlijk. Zeker als de ene na de andere vriend verongelukt kijk je wel link uit voordat je jezelf zou overschatten.

Meisjes, er is echt maar één optie. Blijf vliegen, zo veel als je kan maar ook alleen maar als je kan. Kies een toestel dat bij je niveau past, liever te makkelijk dan te snel. Kies stekken en dagen die supergemakkelijk zijn. Je daagt jezelf toch wel uit, maar doe het geleidelijker en met kleinere stapjes dan je maatjes.

Het belangrijkste dat ik geleerd heb: zorg dat je je niet aan een piloot bindt. Hij neemt grotere stappen dan jij en je wil dolgraag met hem samen vliegen. Je kan van hem niet verlangen dat hij zich aan jouw tempo, aan jouw behoeften aanpast, dus doe je het andersom. Ik mis af en toe vaste vliegmaatjes, de vanzelfsprekendheid en vertrouwdheid waarmee je week in week uit samen de lucht in gaat. Maar nu ik alleen m’n eigen agenda bepaal kan ik eindelijk vliegen waar en wanneer het goed voor mij is.

Helen had het sneller door dan ik: Female pilot artikel

Medepiloot

Van de doden niets dan goeds. Niet alleen omdat het onnodig is nabestaanden te kwetsen met kritiek. Dat dient immers nergens meer toe. En ook niet alleen omdat kwaadsprekerij over iemand je de illusie zou kunnen geven dat het jouzelf niet kan overkomen. Dat is meestal een vergissing, en een gevaarlijke.

Maar ook omdat wat er gezegd en geschreven wordt over iemand het hiernamaals is. Het is de evaluatie van iemands bestaan, de weging van al zijn plussen en minnen. Met napraten geven we iemand een kontje de hemel in.

Trevor was zeker onbeholpen, en hij nam domme risico’s. Maar hij kon technisch uitstekend met z’n vleugel overweg. Hij was ruimhartig en behulpzaam voor iedereen die een beroep op hem deed. Hij kon geestig uit de hoek komen. Hij was gastvrij. Hij probeerde z’n leven goed te leven.

Trev, vaar wel.

Verongelukt

Ik zit te skypen met een maatje, boeing- en deltapiloot. We speculeren gezellig over het Air Asia ongeluk. Hij vertelt dat het zicht in dat gebied vaak extreem slecht is, en de radioverbinding met Jakarta notoir problematisch. Piloten zullen wel afgeleid zijn geweest en te laat in de gaten hebben gehad dat ze zichzelf in een onmogelijke positie manoevreerden; normaal vlieg je om een onweer heen, of in ons geval: ga je landen.

Ik herken het risico dat je gevaarlijke onweerswolken gewoon niet ziet terwijl je aan het vliegen ben. En dat je sowieso lang niet altijd kan voorzien dat het reteturbulent is ergens middenin de vrije lucht. Je zit niet in de lij van een helling, er staat geen overdreven puist wind en je ziet nergens heftige cumulusontwikkeling, en toch raak je van het ene op het andere moment in een wasmachine. De eerste jaren dat ik vloog had ik nog de illusie dat je kon zien en beredeneren waar je weg moest blijven. Inmiddels heb ik het zelf net iets te vaak meegemaakt, en heb ik regelmatig maatjes bleek om de neus horen vertellen over bijna-tumbles in verder normale lucht, om niet te beseffen dat het ook een kwestie van geluk is. Of pech.

Ik weet nog niet wie er nu weer pech gehad heeft, mogelijk iemand die ik niet persoonlijk ken of althans niet heel erg goed. En misschien was het ook wel weer gewoon pilot error, een fout die iemand maakt omdat ie menselijk is of zelfs dom aan het stunten. In de bomen gecrasht, in Victoria, dat kan te lang schrapen zijn geweest.

Het is niet het zeilvliegen per se dat het zo gevaarlijk maakt. Zelden is het alleen maar de turbulentie die iemand te grazen neemt, en al helemaal nooit de vleugel. Het is altijd een kwestie van fouten van de piloot, of te hoge risico’s nemen, of gewoon even niet opletten en daar zwaar voor boeten.

Het is gevaarlijk om menselijk te zijn. Vooral als je vliegt.

Het nieuwe jaar ingevlogen

Niko in het ochtendlicht

geniale vervoeroplossing van Bob

Ik had gisteravond een wijntje minder moeten hebben, vanmorgen de wekker moeten zetten, niet zo lui uitvoerig ontbijten. Dan had ik mooi een dawny kunnen doen met Bob. Hij startte in de schemering, genoot van de zonsopkomst boven de duinen en van de reeën die nog liepen te grazen, en landde pas na een paar uur. Maar ook zonder dawny was het toch weer mooi, zeker omdat de wind net te zwak en te noordelijk leek te zullen worden. Om vijf over negen kwam ik aan en meteen hielp Rob me met m’n spullen naar boven, zodat ik nog voor tienen de lucht in kon. Het licht was schitterend, de wind mooi laminair en recht op het duin, het strand en de lucht leeg genoeg voor totale ontspanning. Ik zag Jaap toplanden en dat wilde ik ook, want op en neer langs het duin vliegen wordt me al heel snel te saai. Ik durf niks, en ik wil ook niet te ver weg vliegen uit angst om kilometers van de opgang uit te zakken, dus na tien, twintig minuten heb ik het meestal wel gezien. Om een toplanding te proberen wilde ik wel eerst even wachten tot Rob weggeholpen was, dan zou er meer ruimte zijn en twee mannen om me eventueel op te vangen. Tegen de tijd dat het zo ver was, was de wind al aanmerkelijk afgenomen en kwam ik nog maar een paar meter boven de top uit, bovendien werd het een pietsje vlageriger. Daarom landde ik maar op het strand, waar opnieuw Rob me naar achteren hielp om zandvrij te kunnen inpakken. Terwijl Jeroen, Niko en Jaap nog wat met hun parapentes bleven spelen genoten wij gezellig van een paar mokken warme chocomelk, en met een fijn voldaan gevoel was ik voor de lunch weer thuis.

Thuis

Grappig hoe het vakantiegevoel eerder meer dan minder lijkt, na thuiskomst. Vanuit Australie is het een uitputtingsslag, maar de vijf comfortabele uurtjes zonder tijdverschil vanaf de Canarische eilanden stelden niks voor. In de vrijdagavondtrein was het gezellig met een luiddruchtig groepje champagnedrinkende studenten. Het stukje naar huis lopen vanaf het station bood nog spektakel, met een over de kop geslagen auto, zwaailichten en bezopen fietsers: niet de aangeharkte appartementjes van het Hotel Calefornia-achtige resort. In m’n eigen huis is het prettig om alleen te zijn – in het hotel was het juist saai, een voortdurend wachten op anderen. Maar het vooruitzicht van weken, maanden, helemaal niet vliegen valt wel zwaar. Dan maar weer fietsen, en op zoek naar een geschikte gym.

Saai

Dat heb ik weer lekker voor mekaar pffff te weinig te lezen terwijl ik zo’n tien kilo aan boeken mee heb genomen. In m’n bagage, dus niet bereikbaar terwijl ik twee uur in Zurich moet wachten, een uur vliegen, drie kwartier met de trein. Dat red ik niet met het veel te makkelijk leesbare Gelukkig de gelukkigen. De Zuricher Zeitung inmiddels ook gespeld, de complete toelichting bij Chretien de Troyes Yvain bestudeerd, het vliegveld afgestruind op zoek naar een New Scientist. Dan maar bloggen, maar zonder wifi heeft m’n computertje me ook maar weinig te bieden. Hooguit kan ik de loftrompet steken over Eidelweiss, de kordate en vriendelijke stewardessen, de tijdigheid van vertrek en aankomst. Drie stoelen voor mij en een niet-bestelde vegetarische warme hap. Vlucht over Caldiz brengt mijmeringen teweeg over liefjes, flirten en het verschil met hofmakerij. Schitterend uitzicht op de Pyreneeën bij zonsondergang. Inmiddels zit ik een houten kont te krijgen en me af te vragen of ik m’n bed nog op moet maken straks.

Afscheid

prachtig bankgebouw in Teguise

Een uur ingehaakt klaargestaan maar de zon was te laat om de wind te draaien

Ze doen hard hun best om nare ouwe mannen te spelen maar het zijn heel geschikte gasten, Jean-Pierre en Serge. Moeilijk te verstaan vaak en moeilijk te begrijpen soms, een tikje schoolmeesterautoritair en met humor die de mijne niet is, maar ik ben graag met ze opgetrokken. Het gesprek kabbelde van overleden vrienden naar degenen die ons ontvallen zijn omdat ze met vliegen stopten. Er blijven maar weinig mensen over voor wie vliegen het hele leven is. Mensen zoals wijzelf, die jarenlang niet-vliegvriendschappen hebben verwaarloosd. De vliegvriendjes van het begin zijn al lang gaan surfen of vaderen, in verre buitenlanden gaan wonen. We zijn aangewezen op vakanties met elkaar. Mijn lastigste probleem is dat er in Nederland maar heel weinig ouwe piloten over zijn, ouwe piloten die nog wel fanatiek vliegen. De meesten horen bij m’n ex en heks, daar kan ik weinig mee. M’n dierbaarste vliegvrienden voor altijd wonen down under. Er is weinig animo om in Nederland op bezoek te komen, lieren is tenslotte geen pretje. Maar gisteravond in Casa Leon, Teguise, met twee moeilijke ouwe kerels en na een week tevergeefs op startplekken klaarstaan, was ik volmaakt gelukkig.