St. Andre les Alpes

Ik had m’n dag beter kunnen besteden maar ik kon in ieder geval een beetje helpen op de start. St Andre, waar het goeie veld van Lamure verboden terrein is tegenwoordig en het officiele landingsterrein bij het meer levensgevaarlijk. Dus als ik wilde vliegen zou ik voor de start moeten landen. Tyler en Kay zouden me daar wel ophalen. Maar in het uurtje dat we stonden te aarzelen (Kathleen vliegt ook alleen nog maar eenvoudig, ze heeft een ziekte waardoor ze haar linkerhand niet goed kan gebruiken) trok de wind zodanig aan dat ik blij was dat ik niet had opgebouwd.

Ondertussen liep de organisatie volkomen in het honderd. De scores zijn al dagenlang fout en er is veel stress door de extreme verplichtingen van radio en trackers enz. Elke piloot heeft een registratienummer, een ranking en een trackernummer en die komen niet overeen. Nu hadden ze ook nog eens nummerbordjes op de berg gelegd die ze vervolgens gingen wijzigen terwijl de piloten al aan het rondsjouwen waren. Bovendien werd verteld dat de rigginglijst die met whatsapp was gestuurd (de scores) niet gebruikt kon worden om te weten bij welk nummer ze op moesten bouwen.

De Fransen hebben bedacht dat ze geen ordered launch doen maar wel ordered rigging, dus als je wil zou je gewoon in de startrij moeten gaan staan. Maar de mensen die dat deden werden vervolgens naar de andere startrij gedirigeerd, waar ook al een rij stond. Bizar. De launch crews spraken geen woord engels waardoor met name de rigids in de stress schoten, omdat die er niet op vertrouwden dat ze op de juiste manier geholpen werden. Er stond een keiharde puist wind maar de sportsklasse werd gewoon de berg afgegooid. De taak was heel erg lang, met een deadline om half acht, tegen de wind in.

Er is uiteindelijk een ernstig landingsongeluk gebeurd, wat natuurlijk niet de schuld van de organisatie is maar het is toch de vraag of het allemaal niet wat beter doordacht had kunnen worden. Toen ik al lang en breed in bed lag en de ventilator wat zachter wilde zetten zag ik dat Ken er nog niet was. Een uur ’s nachts. Ze waren hem, na retrievebevestiging, vergeten op te halen zodat hij zeven uur op een berg had zitten wachten. Om half twee in de nacht kon ik ‘m wat te eten geven.

Wij zijn ondertussen wat wezen zwemmen en kletsen bij het meer van St Andre, waar ik zoveel mogelijk vragen van Tyler probeerde te beantwoorden. Toen Gordon laag zat sprongen we in de auto maar het bleek nog een drama om bij hem te komen. Ik herinnerde me weer hoe vreselijk het was toen we alleen maar Garmins hadden, met een pijl en de mededeling dat je piloot honderd meter die kant op stond. Alleen was er dan geen enkele aanwijzing hoe je daar moest komen en meestal was er wel een kanaal of een bos tussen de piloot en de auto. Ik vond het verschrikkelijk. Tegenwoordig open ik de whatsapp pin van de piloot in Waze en zo werden we via een onmogelijk four-wheel-drive weggetje naar Gordon geleid. 

Sasha, ik, Sofia (foto Nicholas Boucley)

 

Wind oost

Heet, moe, honger. Maar het blijft leuk. Om op de Chabre geholpen te worden om m’n vleugeltje precies bovenaan het vlonder te leggen. Om met Alain en Bertrand te kletsen. Om een uitstekende start te maken, veel te vroeg maar ik was toch niet van plan om echt te vliegen en hoe langer ik op de berg bleef zitten hoe vermoeider ik werd. Dus zodra de wind af en toe recht op de start stond holde ik eraf. Ik vond een pietsie lift en volgde de riggel richting camping totdat ik er aan de noordkant onder zakte. Ook goed, dan maar landen op het noord landingsveld waar nauwelijks wind was en die draaide ook nogal. Met zo ongeveer nul wind maakte ik een harde maar acceptabele landing op m’n voeten en ik liep  meteen door naar de zigeuners/junkies/travellers die zich in de schaduw op de parkeerplaats hebben gevestigd. Ik kreeg meteen en stoel en een fles water en we kletsten wat over vliegen en bergen en honden. Martin was snel beneden en nadat ik hem op de camping had afgezet haalde ik Mart op om een rondje te zwemmen. Daarna boodschappen, me nog een keer insmeren en toen was het alweer tijd voor de wedstrijd. Jochen lag flink op kop, een hele tijd zat er meer dan tien kilometer tussen hem en de gaggle. Maar de eerste die op goal aankwam was Atilla niet Jochen, en ook later toen er zal meer dan dertig stonden was hij er nog steeds niet. Ik was overtuigd dat hij op het laatste moment was uitgezakt, maar nee na meer dan een uur kwam hij alsnog binnen. Erg sterk, om zó vast te bijten.

Plouf

Césare en Romi

Ik leef het prinsesseleven. Na ontbijt op onze eigen veranda rijden we in mijn auto naar boven en leggen Martin en de Britten m’n vleugeltje aan de enige ring pal op de start. Omdat ik niet wilde wachten tot de wind naar het westen zou draaien startte ik zelfs ruim voor de briefing, half twaalf dus nog voor de middag ook. Op noord. Desalniettemin kwam ik op de bocht van de riggel een fijn belletje tegen dat me tot zo’n honderd meter boven start uit bracht. Een parapenter en een vogel zagen me draaien en kwamen erbij, en zij gebruikten het belletje nog veel beter dan ik. Wegens slappen handjes stak ik toch al snel naar het noord landingsterrein, waar Haiko met z’n vrienden mijn verrichtingen volgden. Met natuurlijk een bijzonder onelegante landing tot gevolg, erg jammer van zo’n leuk vluchtje.

Martin verscheen precies toen ik helemaal ingepakt was en zo kon ik nog voor m’n lunch nog gauw een stukje zwemmen. De rest van de middag zaten we loom in Martins schaduw naar de landende wedstrijdpiloten te kijken: Atilla, Mario, Jean-Yves. ’s Avonds vliegverhalen bij de Zwitsers rond mijn tent, waar Kirsty in zit.

Inschrijvingsdag Franse Open

Verhuisdag: auto volgeladen en aan de andere kant van de camping de stacaravan betrokken, Ken ophalen en uitladen, mensen begroeten (Gérard, Laurent en Césare en Kenzo Thevenaut, alledrie de generaties om verliefd op te worden). ’s Middags met ene Hervé naar een adembenemend prachtig gebied achter de Hongrie, richting Motte du Caire. Absoluut waanzinnig mooi. Maar ik was niet helemaal zeker of we elkaars bedoelingen goed begrepen en na een paar uurtjes was ik naar van het gebrek aan energie. Normaal gesproken had ik meteen ook willen abseilen in de waterval, nu wilde ik alleen maar liggen.

De safety briefing duurde erg lang en was nog vervelender dan gewoonlijk. Ze moeten nu een radio bij zich hebben met een of andere functie, allemaal dezelfde frequentie uitluisteren waar de FFVL veel voor betaald heeft, twee live trackers bij zich dragen en binnen vijf minuten landing melden. Het is één en al penalty als je het niet goed doet. Deels is het veroorzaakt door de ouders van een verongelukte parapenter, die de FFVL hebben aangeklaagd omdat het te lang geduurd zou hebben voordat hij gevonden werd. Atilla stelde voor om gewoon een cursus eerste hulp aan te bieden in plaats van de eindeloze rij voorschriften en penalties.

Nog een rustdag

Ik kon niet met Gordon meerijden naar Mens en ik was te lui om zelf vervoer te organiseren, dus opnieuw bleef ik aan de grond. Maar inmiddels ben ik wel weer vrijwel normaal fit geloof ik, m’n rondje zwemmen kost niet overdreven veel energie meer. De hele middag met Mart in het water gelegen en toen we wegreden stonden er auto’s geparkeerd op het inhammetje waar ik altijd keer en ik reed prompt de greppel in. Ik was nog niet aan het bedenken hoe ik me hier nou weer uit moest redden toen er een bestelautootje de hoek om kwam en de man me toeriep dat hij me eruit ging slepen. Mart zette z’n volle gewicht op het zwevende wiel en in minder dan vijf minuten kon ik wegrijden. Zoals altijd: ik heb altijd heel veel geluk als ik pech heb.

Perfect vluchtje

De voorspelling was niet denderend maar donderdag en vrijdag zijn in geen geval vliegbaar dus toch maar naar boven, gezellig ingeklemd tussen Atilla en Gerolf. Terwijl ik achter Thierry opbouwde zag ik Jean-Francois en Yves starten en uitzakken, dus ik wist vrij zeker dat het de vis zou worden. Niet erg, ik heb er vaak geland en zeker met de Fun is het goed te doen. Mike en Tim zouden m’n pakzak brengen en mij eventueel naar de camping rijden. Maar net toen ik klaar stond om te starten reden er drie ambulances het veld op omdat Loulle (80) z’n been had gebroken. Hij landt al jaren op z’n wielen en kennelijk was ie net een paar meter tekort gekomen acherm. Ik aarzelde of ik het aandurfde om eventueel over de pompiers heen te landen, maar ik wist ook dat het nog een hele tijd zou kunnen duren voor ze weer weg waren dus ik startte toch maar. Met enige moeite draaide ik met Seppi omhoog en op zo’n tweeduizend meter wist ik zeker dat ik de camping nog zou halen zelfs als er een puist tegenwind zou zijn. Omdat ik nog altijd trillerig ben van de kinkhoest leek het me geen goed idee om langer te blijven vliegen, dus met luie ruime bochten draaide ik naar beneden. Voor een perfecte landing: er was helemaal niemand om het te zien. Dat lijkt toch wel een voorwaarde voor zo’n mooie landing, geen publiek.

Phil kwam er kort na mij bij en met Booty en Enda, Mike en Tim bleven we slap lullen totdat Darren en Gordon eindelijk waren ingepakt zodat we Gordons auto konden gaan halen. Ik al die tijd in m’n bikini omdat ik hoopte nog even het meer in te kunnen plonzen. Dat lukte maar net want om acht uur moest ik bij Babs zijn voor het eten en voor nog meer geklets en vlieg- en reisavonturen van lang geleden. Vogels die ons de weg wezen, militaire bewaking op goal in Zuid-Amerika, vleugels die van de auto vielen, hitsige boeren waar je de telefoon wilde gebruiken. Ik ben zelden de enige met zo’n verhaal.

St. Genis

Nou had ik wel zin om te vliegen en het leek ook een goeie dag te worden, maar de Chabre was afgesloten voor een wielerwedstrijd. Elk jaar hetzelfde. En ik had geen puf om een lift naar de Longeagne te organiseren, dus we gingen wandelen. Een, twee uurtjes in de Gorge de Riou achter St. Genis, nauwelijks helling en veel schaduw en met een lange lunchpauze bovenop. Eitje dus. Daarna nog een traag rondje in het plan d’eau. Toch stond ik te trillen van de inspanning. Ik ben er duidelijk nog niet en ik wilde meteen maar m’n hangmat in. Maar Mart had gezegd dat ik eigenlijk alleen welkom was op het heetst van de dag, omdat hij dan toch niet kan werken. Op visite dus, en al pratend realiseerde ik me iets belangrijks. Ik mis het wedstrijdvliegen vreselijk omdat ik bij lange na niet al m’n ambities heb waargemaakt. Omdat er niks fijners is dan op goal landen. Omdat het zo’n heerlijk voldaan gevoel is als je een mooie vlucht hebt gemaakt. Maar de oorspronkelijke reden dat ik heel graag wilde gaan hanggliden, ooit toen ik het op m’n elfde op tv had gezien, was de kick van de start. Van een houten vlonder afhollen. En dat doe ik nog steeds, en ik vind het nog steeds fijn. Spannend, overgave vol vertrouwen.

Ik had net bijna alle spullen de tent in gesleept toen het begon te regenen. M’n diepvriesgroente zou geen etmaal goed blijven dus dat moest op, dan maar koken in de tent. Na het onweer nog een tijdje met Martin zitten kletsen en daarna vroeg naar bed, zodat ik vandaag alsnog kan proberen hoe het vliegen gaat.

Bloedjeheet Laragne

Lars-Bo wilde me net iets komen vragen toen Martin ineens opdook. Die vloog ik natuurlijk om de hals en nou blijkt hij ook nog eens speciaal hier te zijn gekomen om mij tijgerbalsem en druppels te bezorgen. Hij had in m’n blog gelezen over m’n gehoest. Hoe lief is dat?!?! En net komt hij Bettina’s electrische fiets aanbieden omdat zij pas over een paar dagen komt. In de supermarkt botste ik op Mart, die ik vanmiddag wilde opzoeken. Ook hier dus.

Jamie is naar huis maar ik werd alsnog gereden, door Atilla, die ook beter doorrijdt dan ik zelf. Heel relaxed om alleen maar te kletsen en bij aankomst meteen een bed in te duiken. Toch ben ik de hele dag minstens zo lethargisch als ik de afgelopen week was. Ik weet niet zeker of het de kinkhoest is of de temperatuur: ook hier is het dik boven de 36 graden maar het is ook erg groen waardoor de warmte veel minder droog is dan in Ager. Ik ga af en toe met kleren en al onder een koude douche staan, en dan maar weer wiegen in m’n hangmat. Hij hangt boven de afvoergreppel in de schaduw en tussen het dommelen door heb ik eindelijk m’n vijf kilo staatsrecht uitgelezen. Daarna toch nog maar even het meertje in voor een minirondje zwemmen, omdat ik al een jaar niet meer gezwommen heb ben ik niet erg in vorm. Maar met Martins stoombadje en de gezelligheid op de camping zal ik snel weer beter zijn.

Laatste dag pre-worlds

Francoise beste vrouw (Sasha is geblesseerd)

Wout Haagdorens op goal na z'n allereerste xc

bespreking verbeterpunten

Aussie airco

 

De taak voor de laatste dag was te lang, en het starten ging traag vanwege de startcondities, dus traditiegetrouw werd het feest tot tien uur uitgesteld. Eerst eten, dan prijsuitreiking, dan dansen. Ze hadden vantevoren alle teams gevraagd om verzoeknummers in te dienen, dus het was heerlijk ouwelulledansen op nummers die iets met vliegen te maken hadden. Ondertussen moest er zoveel geregeld en gekoppeld worden. We haastten ons naar de camping zodat Owens vleugel op Fabiens auto kon. Balasz had Peter Neuenschwangers nummer nodig voor een acute lift naar Interlaken, dus dat vroeg ik aan Didu. Ken zocht een lift voor zichzelf en een andere voor z’n vleugel. Atilla idem maar dan nog ingewikkelder omdat ie eerst z’n huurauto naar Barcelona moet brengen. Hoe deden we dat vroeger zonder whatsapp?

random beelden

 

ik start eindelijk:

lange video van Darren met goeie uitleg van een wedstrijdtaak.

kiekjes van gisteren

Akira en Peter op goal

nabadderen

Hopje

Ik werd wakker met de gedachte dat ik de hele nacht niet gehoest had, om prompt een enorme hoestaanval te krijgen. Desalniettemin voelde ik me fit genoeg om de vleugel mee te nemen. Rond drie uur waren de meesten wel van de berg af en aangezien het akelig stabiel was, niet leuk voor wedstrijdpiloten maar wel lekker rustig voor mij, dacht ik dat ik ook niet tot zes uur hoefde te wachten. Maar ik was wel een enorme partij zenuwachtig! Paco en Serge en Juaki hielpen me de berg af en Jamie en Lou kwamen me als supersupportteam beneden ophalen. Met koud bier. Het was een vluchtje van niks, een hopje eigenlijk, maar ik ben weer even in de lucht geweest en de vakantie is nu echt begonnen.

Ordered launch

Italiaanse team

 

Er zijn 110 class 1 (dus de echte, originele delta’s) piloten, en 27 class 5 (rigids, toestellen die het midden houden tussen een delta en een zweefvliegtuig). Er zijn drie startplekken op de berg, die maar net groot genoeg is voor al die opgebouwde toestellen. Nog even een terzijde: in het Nederlands kunnen we geen onderscheid maken tussen ‘start’ als we het moment dat iemand van de berg af holt bedoelen, en ‘start’ als iemand de virtuele cirkel doorvliegt die aangeeft waar het traject begint om punten te scoren in de wedstrijd.

Op de berg zijn bordjes met nummers in de grond geprikt, en op basis van de ranking wordt bepaald wie bij welk nummer op moet bouwen en in welke volgorde ze van de berg af moeten starten. Ik zeg moeten, maar ze hebben wel een keuze. Ze kunnen besluiten dat ze achteraan in de rij gaan staan, of ik kan ze daar naartoe sturen als ze niet op tijd klaar staan. Uiteraard kan iemand ook besluiten helemaal niet te starten.

De rigids staan bij de verste startplek en daar bouwen ook de zes of zeven early birds op, deltapiloten die zich hebben opgegeven om nog vóór het startwindow open gaat, te starten. De rigids vertrekken eerst, meteen daarna de early birds, en om twee uur beginnen we met het starten van de 110 (min die zes early birds dus) delta’s.

Nou bouw je je toestel op met de rug naar de wind, en zo stap je ook in je harnas en zet je je helm op en doe je je handschoenen aan. Dat betekent dat je niet kan zien wat er op de start gebeurt en dat je dus niet eenvoudig op precies het goeie moment in de rij kan gaan staan. Want je mag niet zomaar in de rij aansluiten, je moet wachten tot jij aan de beurt bent. Om het allemaal nog lastiger te maken is het bloedjeheet in je harnas en is het omdraaien van jezelf met je vleugel een lastige en zware klus, zeker als er allemaal vleugels om je heen staan die je niet wil beschadigen.

Om ze daarbij te helpen lopen Jamie en ik met een lijst rond waarop de startvolgorde is aangegeven, en we vertellen de piloten dat ze zich klaar moeten gaan maken en achter wie ze moeten aansluiten en hoe die er dan uitziet. We hebben een plattegrond waar de nummers op staan van wie waar opgebouwd zou moeten zijn, en we kunnen natuurlijk namen roepen. Want als een piloot eenmaal z’n helm en zonnebril of vizier op z’n kop heeft herken je zelfs je eigen liefje niet meer.

De meeste piloten gedragen zich goed maar er zijn er altijd een paar die te vroeg of veel te laat zijn, meestal omdat ze stiknerveus zijn. En als je een nerveuze piloot probeert op te jagen wordt ie agressief, of gaat het nog langzamer, of raakt ie zo gestresst dat ie straks misschien slecht start. Dus de kunst is om wel te zorgen dat iedereen eerlijk aan de beurt komt en dat mensen doen wat wij zeggen, maar zoveel mogelijk spanning vermijden. Ondertussen zijn er een paar die mijn stresslevel verhogen doordat ze voortdurend komen vragen hoe lang nog voordat zij aan de beurt zijn, bij welk nummer zijn we, moet ik me al klaar maken? En natuurlijk blijf ik ook niet kalm als ik zelf een vergissing maak waardoor iemand onterecht later in de rij terecht komt of veel te lang in z’n hete harnas heeft moeten wachten.

Ik vind het desalniettemin een leuk klusje omdat ik er elke dag bij ben en ik kan echt helpen. Tegelijk zie ik dus nooit het starten zelf, ben ik flink moe en soms verbrand na een of twee uur zorgen voor de volgorde, en krijg ik dus met kwaaie en zenuwachtige en onervaren piloten te maken. Maar goed, het is lollig als we ze allemaal in drie kwartier de berg af hebben en de launch crew nog een paar vrijvliegers helpt, we nog een blik naar boven werpen om te genieten van de gaggle, en dan al roddelend naar beneden rijden. Ik ga m’n hangmat in, Jamie en Lou rijden door naar goal om Owen op te halen. Soms ga ik mee maar meestal heb ik wel genoeg hitte gehad.

Tweede dag

Rustige dag gisteren, we hebben het zo ongeveer wel door weer hoe het het beste werkt. Verschillende startrijen goed gemarkeerd, early birds allemaal op de hogere start, op tijd naar Dani en ook de Brazilianen twintig keer manen om in hun harnas te stappen. Bokito Gustavo en Marco die voor probeert te kruipen. De Koreanen die heel zoet uren in hun harnas, ingehaakt en met helm op klaar staan op nummers 110 en 111 en die nog steeds op mijn teken wachten als de laatste tien allang in willekeurige volgorde naar de startplekken zijn gelopen. We waren in minder dan een uur klaar en de gaggle zag er spectaculair uit. Nadat Jamie en Lou naar goal reden ging ik naar Peter maar die was niet thuis. De rest van de middag dommelde ik in m’n hangmat, pikte Wout en Toon nog even op bij de pigfarm, gezellige borrel bij Klaartje en Joris en op tijd naar bed. Waar ik nu net gebroken uit kom want de kinkhoest is bepaald nog niet over.

Eerste wedstrijddag

Corinna moegestreden

Robert

Het is best een leuke klus om de piloten op volgorde te zetten en zo bij te dragen aan een beetje stressreductie, maar wel pittig. Zeker hier, waar de nummers veel te dicht op elkaar liggen en ook in een onlogisch patroon, waar de tijd tussen launchwindow open en eerste start te kort is, waar we beginnen met een paar misstarts door de westenwind en waar veel nieuwe gezichten zijn van Koreanen en Spanjaarden die ik niet ken en die mij ook niet kennen. En dat met een hoeststemmetje zodat ik minder goed namen over de berg kan brullen.

Desondanks ging het vrij soepel allemaal, met de gebruikelijke Brazilianen die koste wat kost niet willen doen wat iedereen moet doen. De gebruikelijke nieuwelingen die veel te vroeg in de rij gaan staan en daarmee degene blokkeren die vóór hen moet. de gebruikelijke trage jongens die je echt op moet jagen om in hun harnas te stappen. De gebruikelijke vragen hoe lang nog en bij welk nummer zijn we en mag ik naar de andere startplek. Altijd dezelfden die dreigen te pushen. En gelukkig vooral ook de gebruikelijke lieverds die grappen maken of me bedanken.

Owen was stikzenuwachtig geweest ’s ochtends en ze hadden net zo slecht geslapen als ik, Jamie begint ook zo te hoesten. Maar terwijl iedereen uitzakte bleef hij toch dapper doorvliegen en uiteindelijk landde hij als derde op goal. Jamie was helemaal blij en goal was supergezellig en het water in het meer was zalig en ik kreeg een heerlijk koud biertje van Norbert. Uitstekende dag.