Betere landingen

Opnieuw stond er harde wind en opnieuw liet ik m’n vleugel op de auto liggen. Met Kirsty besprak ik hoe je je eerste voorzichtige overlandvluchtjes kan maken: met het hart in de keel omdat je niet weet of je het landingsterrein wel zal halen. En toen ik na het uitdelen van de trackers beneden ging kijken of Atilla er nog was, zag ik dat het op de feignant (de luilakkenstart, omdat je daar niet zo ver hoeft te sjouwen) iets minder hard stond te blazen. Bovendien bouwden Katja, Sofia en Sasha op. Dus ik haalde de Fun alsnog van de auto, vroeg Gerolf om hulp bij het draaien (nou nee, hij houdt er niet van om te helpen) en startte direct na Sasha in de alweer toenemende en westelijke wind. Het ging makkelijk omhoog maar ook een beetje ruig hier en daar, en dan voel ik me op zo’n enkeldoekertje toch wat kwetsbaarder. Op 1800 meter hield ik het voor gezien en ik begon richting camping te steken. Nou ja, steken, de penetratie leek zo ongeveer nul. Precies het hartkloppingenverhaal dat ik net met Kirsty had besproken. Rationeel weet ik dan heus wel dat ik honderden meters boven het veld aan zal komen, maar je ziet het niet gebeuren. In plaats daarvan zie je huizen, hoogspanningsmasten, bomen, onlandbare akkertjes. Ik ontspande pas weer toen ik inderdaad tweehonderd meter bovenwinds boven het landingsterrein hing en zag dat de windzak keurig de langst mogelijke baan aanwees. M’n landing was heel goed en ook al is het simpel met een enkeldoeker en mooie wind en een groot veld voor mij alleen, ik begin toch een beetje m’n zelfvertrouwen terug te winnen.

Maar niet m’n kracht, helaas. Thierry blaatte weer wat over push ups en yoghurt en ik word er superboos van. Hij heeft geen idee, hoe frustrerend het is om alles goed te doen en toch slap te worden. Genetisch, leeftijd, overgang. Elk jaar maanden uit de running vanwege blessures. Elke ochtend rugoefeningen zodat ik geen tijd meer heb voor m’n pushups, die bovendien niet mogen van de fysiotherapeut. Francoise is met haar 64 nog ijzersterk maar dat wil niet zeggen dat het voor alle vrouwen mogelijk is.

Overigens had Francoise de taak gevlogen met twee latten minder, ze had er weinig van gemerkt zei ze. Ze is niet alleen sterk maar ook ontzettend stoer.

Scoring

Heel vroeger maakten we fotoos van de keerpunten en dan controleerde de scorer de fotorolletjes om te bekijken of je de taak echt gevlogen had, en ook echt in de juiste volgorde. Daarna kwamen de instrumenten. Eerst de eenvoudige Garmin gpsjes, toen de veel kleinere Foretrex, en op een gegeven moment de echte vlieginstrumenten zoals mijn Compeo 6030. Daarmee ging je naar de scorer en je hing ‘m an een van de kabeltjes die de scorer aan z’n laptop had, zodat het igc-file in het scoringsprogramma (FScomp) geupload kon worden. Dat programma is een ramp vol bugs en lastige vinkjes, en de kabeltjes werken niet altijd, en je moet je instrument wel op menu zetten, maar uiteindelijk lukte het mensen als Brian of Phil of Connie altijd wel om je punten te laten berekenen.

Tegenwoordig gebruiken we trackers waarvan de federaties er een paar dozen vol kopen. Het zijn een soort grote luciferdoosjes met knipperende lampjes en onhandige knoppen waarmee SOS-oproepen kunnen worden gedaan en waarmee je passief of actief je positie doorgeeft zodat de piloot live gevolgd kan worden. Dat volgen doe je op je telefoon of laptop, met livetrack of Flymaster of Volando. De tracks worden wel een paar minuten vertraagd zodat wedstrijddeelnemers geen oneerlijk voordeel krijgen als hun teamleider doorgeeft waar anderen zitten.

 Aan het begin van de wedstrijd registreert de scorer een tracker per piloot en elke dag deel ik ze op de berg uit. Je kan het doen zoals Elena die ergens in de schaduw gaat staan en luid omroept dat piloten hun trackers moeten komen halen, maar al dat geschreeuw geeft stress en piloten blijven liever bij hun vleugel, voor als er een dustdevil langs komt. Dus Thomas Buck en ik sjouwen met de kistjes en trackerlijst rond om ze aan iedereen persoonlijk uit te delen en aan te zetten. Aan het eind van de dag leveren ze hun trackers in zodat ik ze kan opladen.

Dat is een vervelend klusje omdat er altijd wel slechte trackers tussen zitten zodat een piloot een andere moet toegekend krijgen. En omdat het laden moeizaam gaat. En omdat je dat allemaal niet goed kan zien. Dus ik was zaterdagmiddag uren bezig om alles te laden, te checken en de slechte trackers in een aparte tas te doen. En ’s avonds waren Karolina en ik nog eens uren bezig om namenstickers op de trackers te plakken en de lijst uit te printen. Iemand had de tas met slechte trackers per ongeluk mee de berg op genomen zondag, en toen de taak gecancelled werd wegens harde wind mikten de piloten hun trackers allemaal in die tas. Lekker dan, kon ik weer opnieuw beginnen. Bovendien zijn er altijd een paar die vergeten hun tracker in te leveren en daar zit ik dan de hele middag op te wachten. Ik stuurde een pissig berichtje over de chat en uiteindelijk zorgde Karolina er voor dat ze allemaal geladen zijn, dus vandaag zou het goed moeten gaan.

Het is dan wel veel werk maar ik vind het dan wel weer leuk om iedereen even te zien op start en om met de organisatie mee te doen. Ik krijg een t-shirt en hoef niet te betalen voor het feest, maar het belangrijkste is dat ik op de start op mag bouwen en als winddummy als eerste kan starten. En ik krijg veel aardige opmerkingen, dat doet ook goed. Zo doe ik toch mee met een goed georganiseerde wedstrijd ook al vlieg ik niet mee.

Het verschil tussen de Franse Open en de Britse is enorm, ondanks de ruime ervaring van Jean-Louis, Antoine en Manu. Nou zat het weer niet mee, zij gaan veel meer rigide om met de nieuwe veiligheidsvoorschriften, twee talen helpt niet en er waren meer dan honderd deelnemers. Maar Olly regelt elk detail ruim vantevoren en koopt gewoon een nieuwe printer als het moet, en Jenny is verpleegster en (top)militair tegelijk en Karolina is ook al zo’n doorpakker, en er wordt vooral ook veel gelachen. Waar de Fransen op elke regel laten weten wat de penalties zijn als je iets overtreedt, legt Jenny gewoon uit wat de bedoeling is en waarom en zegt ze dat ze er van uit gaat dat iedereen zich als een volwassene zal gedragen. Steekproefsgewijs zullen we toetsen of dat werkelijk zo is. Het lijkt mijn werk wel.

 

Rustdag

fotoos Stephen Morris

Op de rust- en registratiedag tussen de twee wedstrijden in was het retedruk op de Chabre. Alle vrijvliegers en een paar wedstrijdpiloten wilden gebruik maken van de mooie meteovoorspelling. Ik startte bijna als eerste en draaide lekker omhoog, maar rond de tweeduizend meter moest ik er ineens voor werken en daar had ik dan toch geen zin in. Ik kan mezelf er zelfs op die hoogte maar heel moeilijk toe brengen om van het landingsveld af te zoeken, terwijl daar toch echt de bellen zaten. Ik stak naar de camping, waar nog niemand anders was en waar de windzak lekker consistent uit het zuiden stond, en maakte een mooie landing. Het lijkt wel alsof Camerons les (ogen op het point of arrival, uitronden, ogen in de verte, bleed off speed, flare omhoog) eindelijk ergens gevallen is. Makkelijk met een single surface maar ondertussen weet ik dat makkelijk niet erg is.

Daarna zwemmen, vervolgens de rest van de middag trackers opladen en checken en wachten op Nils’ auto met mijn spullen. Karolina kwam pas keilaat aan en samen waren we nog ruim een uur bezig om naamstickers op de trackers te plakken. Iedereen (van de organisatie) is enorm gestresst maar met Jenny als meetdirector en Ollie als organisator kan het niet mis gaan.

Winddummy

We bespraken mijn dilemma: het helpt alles als ik leer accepteren dat ik ouder en krakkemikkiger ben en dat ik gewoon dagelijks met m’n Fun top to bottom vlieg. Dat ik kan genieten van het starten, van een beetje ronddarren boven de berg en dan proberen een mooie landing te maken. Genieten van het buiten zijn met maatjes, van het spektakel van toppiloten die op goal landen, van de manier waarop iedereen me begroet en helpt. Zoals Jamie vaak zei: dit is gewoon de piloot die je bent.

Accepteren helpt. Maar het leidt ook tot een enorme onderschatting van mezelf, en het leidt er toe dat ik de ambitie, de uitdaging, de voldoening van tot het uiterste gaan heel erg mis. De enorme kick als je keerpunten en zelfs goal haalt. Het machtige gevoel als je tegen de wolken aangeplakt zit en het complete speelveld diep onder je ligt. Het met elkaar delen van ervaringen en lessen. Ik kan nog steeds volschieten als ik bedenk dat ik nooit meer ‘echt’ zal vliegen. Als ik het toch wel weer wil proberen komen de angst en de ongelukken onvermijdelijk ook weer terug. De kans dat ik ooit werkelijk goeie landingsvaardigheden zal ontwikkelen acht ik bijzonder klein. En ondertussen ben ik de overgang voorbij, zijn m’n ogen slechter, m’n spieren en botten zwakker, verwerk ik informatie langzamer. Net als iedereen, maar de toppiloten waren al erg goed toen ze nog jong en sterk en superfit waren en nu voegen ze er ontzettend veel ervaring aan toe. Dit is misschien wel de enige sport waar een 75-jarige goal haalt, waar de winnaars gemiddeld ouder dan vijfenvijftig zijn. Dat had ik ook gewild maar helaas, ik leg me er bij neer dat het voorbij is en dat ik mijn nieuwe rollen als winddummy en vrijwilliger speel.

Zwemmen

De voorspelling was vrij hard NW met best veel west er in dus ik haalde m’n spullen van Gordons auto om nog maar weer eens een dag niet te vliegen. Ik heb in geen dertig jaar zo weinig gevlogen. Het gaat. Net toen ik uit m’n hangmatdommel wakker werd stuurde Nils een berichtje dat ze klaar waren voor het meertje. En net op dat moment kwam iedereen landen, de taak was dus alsnog gecancelled vanwege teveel wind. Een paar hoorden het bericht niet, vlogen de taak en rapporteerden fantastische lucht, alleen de verkeerde taak met landing op de camping waar het altijd spookt bij harde westwind.

Ondertussen hadden Mart, Nils en ik kinderpret met mijn board totdat ik bijna het loodje legde. Ik moest verschrikkelijk hard lachen wat meteen een hoestbui teweeg bracht en daarmee ging ik kopje onder, verschrikkelijk. Mart tilde me zo hoog mogelijk uit het water op zodat ik in de lucht kon stikken en even later hing ik voor pampus op de board. Van schrik nodigde ik mezelf uit voor het eten en zo werd het een perfecte Mart-en-Nils-dag, zonder vliegen.

St. Andre les Alpes

Ik had m’n dag beter kunnen besteden maar ik kon in ieder geval een beetje helpen op de start. St Andre, waar het goeie veld van Lamure verboden terrein is tegenwoordig en het officiele landingsterrein bij het meer levensgevaarlijk. Dus als ik wilde vliegen zou ik voor de start moeten landen. Tyler en Kay zouden me daar wel ophalen. Maar in het uurtje dat we stonden te aarzelen (Kathleen vliegt ook alleen nog maar eenvoudig, ze heeft een ziekte waardoor ze haar linkerhand niet goed kan gebruiken) trok de wind zodanig aan dat ik blij was dat ik niet had opgebouwd.

Ondertussen liep de organisatie volkomen in het honderd. De scores zijn al dagenlang fout en er is veel stress door de extreme verplichtingen van radio en trackers enz. Elke piloot heeft een registratienummer, een ranking en een trackernummer en die komen niet overeen. Nu hadden ze ook nog eens nummerbordjes op de berg gelegd die ze vervolgens gingen wijzigen terwijl de piloten al aan het rondsjouwen waren. Bovendien werd verteld dat de rigginglijst die met whatsapp was gestuurd (de scores) niet gebruikt kon worden om te weten bij welk nummer ze op moesten bouwen.

De Fransen hebben bedacht dat ze geen ordered launch doen maar wel ordered rigging, dus als je wil zou je gewoon in de startrij moeten gaan staan. Maar de mensen die dat deden werden vervolgens naar de andere startrij gedirigeerd, waar ook al een rij stond. Bizar. De launch crews spraken geen woord engels waardoor met name de rigids in de stress schoten, omdat die er niet op vertrouwden dat ze op de juiste manier geholpen werden. Er stond een keiharde puist wind maar de sportsklasse werd gewoon de berg afgegooid. De taak was heel erg lang, met een deadline om half acht, tegen de wind in.

Er is uiteindelijk een ernstig landingsongeluk gebeurd, wat natuurlijk niet de schuld van de organisatie is maar het is toch de vraag of het allemaal niet wat beter doordacht had kunnen worden. Toen ik al lang en breed in bed lag en de ventilator wat zachter wilde zetten zag ik dat Ken er nog niet was. Een uur ’s nachts. Ze waren hem, na retrievebevestiging, vergeten op te halen zodat hij zeven uur op een berg had zitten wachten. Om half twee in de nacht kon ik ‘m wat te eten geven.

Wij zijn ondertussen wat wezen zwemmen en kletsen bij het meer van St Andre, waar ik zoveel mogelijk vragen van Tyler probeerde te beantwoorden. Toen Gordon laag zat sprongen we in de auto maar het bleek nog een drama om bij hem te komen. Ik herinnerde me weer hoe vreselijk het was toen we alleen maar Garmins hadden, met een pijl en de mededeling dat je piloot honderd meter die kant op stond. Alleen was er dan geen enkele aanwijzing hoe je daar moest komen en meestal was er wel een kanaal of een bos tussen de piloot en de auto. Ik vond het verschrikkelijk. Tegenwoordig open ik de whatsapp pin van de piloot in Waze en zo werden we via een onmogelijk four-wheel-drive weggetje naar Gordon geleid. 

Sasha, ik, Sofia (foto Nicholas Boucley)

 

Wind oost

Heet, moe, honger. Maar het blijft leuk. Om op de Chabre geholpen te worden om m’n vleugeltje precies bovenaan het vlonder te leggen. Om met Alain en Bertrand te kletsen. Om een uitstekende start te maken, veel te vroeg maar ik was toch niet van plan om echt te vliegen en hoe langer ik op de berg bleef zitten hoe vermoeider ik werd. Dus zodra de wind af en toe recht op de start stond holde ik eraf. Ik vond een pietsie lift en volgde de riggel richting camping totdat ik er aan de noordkant onder zakte. Ook goed, dan maar landen op het noord landingsveld waar nauwelijks wind was en die draaide ook nogal. Met zo ongeveer nul wind maakte ik een harde maar acceptabele landing op m’n voeten en ik liep  meteen door naar de zigeuners/junkies/travellers die zich in de schaduw op de parkeerplaats hebben gevestigd. Ik kreeg meteen en stoel en een fles water en we kletsten wat over vliegen en bergen en honden. Martin was snel beneden en nadat ik hem op de camping had afgezet haalde ik Mart op om een rondje te zwemmen. Daarna boodschappen, me nog een keer insmeren en toen was het alweer tijd voor de wedstrijd. Jochen lag flink op kop, een hele tijd zat er meer dan tien kilometer tussen hem en de gaggle. Maar de eerste die op goal aankwam was Atilla niet Jochen, en ook later toen er zal meer dan dertig stonden was hij er nog steeds niet. Ik was overtuigd dat hij op het laatste moment was uitgezakt, maar nee na meer dan een uur kwam hij alsnog binnen. Erg sterk, om zó vast te bijten.

Plouf

Césare en Romi

Ik leef het prinsesseleven. Na ontbijt op onze eigen veranda rijden we in mijn auto naar boven en leggen Martin en de Britten m’n vleugeltje aan de enige ring pal op de start. Omdat ik niet wilde wachten tot de wind naar het westen zou draaien startte ik zelfs ruim voor de briefing, half twaalf dus nog voor de middag ook. Op noord. Desalniettemin kwam ik op de bocht van de riggel een fijn belletje tegen dat me tot zo’n honderd meter boven start uit bracht. Een parapenter en een vogel zagen me draaien en kwamen erbij, en zij gebruikten het belletje nog veel beter dan ik. Wegens slappen handjes stak ik toch al snel naar het noord landingsterrein, waar Haiko met z’n vrienden mijn verrichtingen volgden. Met natuurlijk een bijzonder onelegante landing tot gevolg, erg jammer van zo’n leuk vluchtje.

Martin verscheen precies toen ik helemaal ingepakt was en zo kon ik nog voor m’n lunch nog gauw een stukje zwemmen. De rest van de middag zaten we loom in Martins schaduw naar de landende wedstrijdpiloten te kijken: Atilla, Mario, Jean-Yves. ’s Avonds vliegverhalen bij de Zwitsers rond mijn tent, waar Kirsty in zit.

Inschrijvingsdag Franse Open

Verhuisdag: auto volgeladen en aan de andere kant van de camping de stacaravan betrokken, Ken ophalen en uitladen, mensen begroeten (Gérard, Laurent en Césare en Kenzo Thevenaut, alledrie de generaties om verliefd op te worden). ’s Middags met ene Hervé naar een adembenemend prachtig gebied achter de Hongrie, richting Motte du Caire. Absoluut waanzinnig mooi. Maar ik was niet helemaal zeker of we elkaars bedoelingen goed begrepen en na een paar uurtjes was ik naar van het gebrek aan energie. Normaal gesproken had ik meteen ook willen abseilen in de waterval, nu wilde ik alleen maar liggen.

De safety briefing duurde erg lang en was nog vervelender dan gewoonlijk. Ze moeten nu een radio bij zich hebben met een of andere functie, allemaal dezelfde frequentie uitluisteren waar de FFVL veel voor betaald heeft, twee live trackers bij zich dragen en binnen vijf minuten landing melden. Het is één en al penalty als je het niet goed doet. Deels is het veroorzaakt door de ouders van een verongelukte parapenter, die de FFVL hebben aangeklaagd omdat het te lang geduurd zou hebben voordat hij gevonden werd. Atilla stelde voor om gewoon een cursus eerste hulp aan te bieden in plaats van de eindeloze rij voorschriften en penalties.

Nog een rustdag

Ik kon niet met Gordon meerijden naar Mens en ik was te lui om zelf vervoer te organiseren, dus opnieuw bleef ik aan de grond. Maar inmiddels ben ik wel weer vrijwel normaal fit geloof ik, m’n rondje zwemmen kost niet overdreven veel energie meer. De hele middag met Mart in het water gelegen en toen we wegreden stonden er auto’s geparkeerd op het inhammetje waar ik altijd keer en ik reed prompt de greppel in. Ik was nog niet aan het bedenken hoe ik me hier nou weer uit moest redden toen er een bestelautootje de hoek om kwam en de man me toeriep dat hij me eruit ging slepen. Mart zette z’n volle gewicht op het zwevende wiel en in minder dan vijf minuten kon ik wegrijden. Zoals altijd: ik heb altijd heel veel geluk als ik pech heb.

Perfect vluchtje

De voorspelling was niet denderend maar donderdag en vrijdag zijn in geen geval vliegbaar dus toch maar naar boven, gezellig ingeklemd tussen Atilla en Gerolf. Terwijl ik achter Thierry opbouwde zag ik Jean-Francois en Yves starten en uitzakken, dus ik wist vrij zeker dat het de vis zou worden. Niet erg, ik heb er vaak geland en zeker met de Fun is het goed te doen. Mike en Tim zouden m’n pakzak brengen en mij eventueel naar de camping rijden. Maar net toen ik klaar stond om te starten reden er drie ambulances het veld op omdat Loulle (80) z’n been had gebroken. Hij landt al jaren op z’n wielen en kennelijk was ie net een paar meter tekort gekomen acherm. Ik aarzelde of ik het aandurfde om eventueel over de pompiers heen te landen, maar ik wist ook dat het nog een hele tijd zou kunnen duren voor ze weer weg waren dus ik startte toch maar. Met enige moeite draaide ik met Seppi omhoog en op zo’n tweeduizend meter wist ik zeker dat ik de camping nog zou halen zelfs als er een puist tegenwind zou zijn. Omdat ik nog altijd trillerig ben van de kinkhoest leek het me geen goed idee om langer te blijven vliegen, dus met luie ruime bochten draaide ik naar beneden. Voor een perfecte landing: er was helemaal niemand om het te zien. Dat lijkt toch wel een voorwaarde voor zo’n mooie landing, geen publiek.

Phil kwam er kort na mij bij en met Booty en Enda, Mike en Tim bleven we slap lullen totdat Darren en Gordon eindelijk waren ingepakt zodat we Gordons auto konden gaan halen. Ik al die tijd in m’n bikini omdat ik hoopte nog even het meer in te kunnen plonzen. Dat lukte maar net want om acht uur moest ik bij Babs zijn voor het eten en voor nog meer geklets en vlieg- en reisavonturen van lang geleden. Vogels die ons de weg wezen, militaire bewaking op goal in Zuid-Amerika, vleugels die van de auto vielen, hitsige boeren waar je de telefoon wilde gebruiken. Ik ben zelden de enige met zo’n verhaal.