Dixon park

Yes! Topdag op Dicko’s, ook al  was de wind te zuidelijk om approaches te doen en te zacht om naar Scenic te vliegen. Nou ja,  er werd wel getopland en Harry vloog naar Scenic en terug, maar ik ben niet zo’n hotshot en bovendien vloog ik op Conrads nieuwe Malibu en een keer met Karls Fun 190, iets te groot voor mij en daardoor nogal stijf.. Het was bewolkt en eerst nog een beetje miezerig, maar toch t-shirt-temperatuur ongeveer. Vanmorgen om zes uur eerst een paar baantjes in de ocean pool gezwommen, daarna K3 voor de kinderen vertaald, vanmiddag tussen het vliegen door gauw even inkopen gedaan omdat morgen alles dicht is, maar verder de hele dag mooi gestart en geland, gestart en geland, keer op keer en iedere keer helemaal goed. M’n arm is nu wel aan een beetje rust toe, maar ik ben weer helemaal voldaan. Kan mij het schelen dat Sunshine Shane (de lokale misogynist) m'n vleugel niet even wilde vasthouden omdat ie luidkeels meende dat ik niet kan vliegen. Daar had ik dan toch mooi Kotzy tegenover, die helemaal begon te glimmen toen ik vertelde dat zijn filmpje van vorig jaar populair is op facebook. En Hairy Karl die me lief complimentjes bleef geven, Selmsey, en Conrad die laat weten dat ik bijzonder uitstekend start. Paul Crimmings die me had gemist, Swifty die het net zo eng vindt als ik om downwind naar de heuvel toe te draaien, ene Mike die ik nooit eerder had gezien. Iedereen blijft vragen waarom ik niet hier blijf wonen, en eerlijk gezegd is het lastig te beantwoorden. Maar ik zou mensen thuis net zo erg gaan missen als dat ik nu de Dixon crowd te weinig meemaak.

Glennies Creek

Gave dag! Gisteravond wisten we nog niet eens of Conrad mee kon, vanmorgen twijfelde Cameron, en toen we eindelijk met z’n allen naar Glennies reden zag het er verschrikkelijk bewolkt uit. We konden niet naar boven rijden voordat we een boom hadden weggetakeld die het pad blokkeerde, en eenmaal half opgebouwd begon ik weer af te bouwen omdat het zo knoerdhard waaide dat ik bang was dat m’n kiel zou breken. Bovendien begon Camo een beetje te pushen, en dat werkt zo op m’n zenuwen dat ik al helemaal niet meer wilde starten. Gelukkig haalden Kath en Conrad me over en Conrad bleek weer de ideale hulpverlener. Hij liet me even op adem komen en de vleugel onder controle krijgen, zodat m’n start pijnloos verliep. Ik dobberde anderhalf uur blij rond, maakte fotoos, draaide tot 1250 meter en eindigde met een prima landing. Ondertussen had ik gezien dat Jason de auto naar beneden reed, dus die hoefden we ook niet meer te gaan halen. In plaats daarvan een stukje zwemmen, om vervolgens Adam en Conrad op te halen van een vliegveld ergens halverwege Newcastle. Nu wordt er om de een of andere reden vuurwerk afgestoken, hoe passend!

Eerste vluchtje weer

Hairy Karl, ik, Adriaan, Wayne, Selmsey, Donny's broer

Het is ideaal om bovenop een startplek te wonen, maar ook een beetje gek als je toevallig uit het raam kijkt en iemand in de storm ziet worstelen met z’n vleugeltje, omdat je dan het gevoel hebt dat je naar buiten moet rennen om kabelhulp te geven. Of dat je besloten hebt dat het te hard waait gecombineerd met te weinig slaap, maar je ziet voortdurend mensen boven Merewether hangen waardoor je toch enorm begint te twijfelen of je niet eventjes de lucht in moet. Gelukkig redde Karl me van de aarzelingen. Tegen de tijd dat hij me aanbood om even op z’n Fun 190 te vliegen, was de wind wat afgezwakt. Conrad begon de Sonic op te bouwen en nadat Nicola op een verder leeg Dixon park eindeloos had geprobeerd vanuit het noorden te landen, was ik er klaar voor. Wel nog met Conrads aanmoediging, grappig hoe ik nog altijd een soort kleuterjuf nodig heb bij een duinstart. Hij houdt m’n neuskabel vast, zegt me wat ik moet doen, en z’n aanwezigheid biedt gewoon vertrouwen. Wat ook helpt is dat je op Dicko’s aan de basebar een beetje rond kan lopen en rustig kan beginnen te starten, het is geen randje waar je vanaf gezogen wordt zoals de Nederlandse duinen. Ik vloog lekker een kwartiertje ofzo, beetje fris met blote schouders en benen en veel werk, omdat de wind flink cross was moest je voortdurend omdraaien om in het hele kleine stukje liftband te blijven. Toen Selmsey er bij kwam besloot ik te landen, keurig op het strand voor de trap. Na een hoop geklets, met Camo die vanaf Merewether was komen landen, en Simon en Adriaan en Harry en Splint, en nog een vluchtje, verhuisden we met de hele bubs naar Conrads balkon voor een mushroomburger en bier. Als ik niet zo enthousiast begroet werd door iedereen zou ik echt vergeten dat ik negen maanden weg ben geweest.

Northern beaches

Ward kwam me vrij vroeg ophalen, ik voel me de hele dag erg onuitgeslapen. Maar het plan was om eindelijk eens de northern beaches te vliegen, met Karl en Suzie, en ik mocht Camerons F2 gebruiken. Helaas, ik heb Palm beach en de privé-startplek gezien, maar de wind kwam uit de rug en de vleugels zijn niet eens van de auto af geweest. Onderweg zijn we wel gezellig bij Dick en Duncan de carbon magicians langs geweest, en we kregen een uitvoerige uiteenzetting over de Moyes basebars met uitzettend foam en de load op de hoekstukken als je op de dolly rondstuitert en de kracht van de lijm en de manier waarop carbon sails geperst worden. De rest van de middag dronken we bier en kletsten flauwigheden aan een ongemakkelijke picknicktafel, om pas veel te laat en met keiharde muziek terug naar huis te rijden.

Lummelen

gorgelende magpie probeert me het brood uit de mond te intimideren

de tuin met handig trapje

lichtknopjes voor de huiskamer

voorlezen voor het slapen

Ook al is er een nieuw huis, sta ik nog steeds te tollen van de jetlag en woont Fluffy tegenwoordig in Newcastle, het lijkt toch alsof ik pas gisteren vertrok. De kinderen zijn geen spat veranderd, ook al ‘graduated’ Maya gisteren van de kleuterschool. Enigszins verwijtend constateerde ze dat ik daar niet bij was.

Heb vandaag niet veel uitgevoerd, lekker lui. Selmsy kwam hallo zeggen en Hairy Karl belde, ik heb een paar baantjes in de pool gezwommen tot m’n arm zich teveel meldde, de rest van de dag in de zon en de knoerdharde noordoostenwind in de tuin gelegen. Volgens Conrad had ik op Dudley kunnen vliegen maar zelfs als ik fit was geweest had ik het toch niet aangedurfd met deze wind.

Treuriger is dat Denman niet doorgaat, omdat de trike kapot is. Er is weinig kans dat ik er deze vakantie nog kom, en ik weet niet zeker of het nog niet afgegraven zal zijn als ik een volgende keer naar Australië kom.

Vliegen in Forbes

filmpje waarin de Britten laten zien waarom vliegen in Forbes zo gaaf is

Bij Conrad

Het huis waar Conrad en Fluffy nu wonen staat pal bovenop Dixon park launch. Mooier nog dan Ricky’s appartement, hier kan je vanaf het balkon met de piloten praten en desnoods een biertje aanreiken. Uitzicht op de lichtjes van Merewether vanaf waar ik nu aan tafel zit, dus overdag moet je Adam kunnen zien vliegen.

Afgezien van een wandeling over Nobby’s beach en weer terug, hebben we niks gedaan maar ik ben weer heel erg blij om hier te zijn. Op de één of andere manier word ik nog relaxter dan ik al op vakantie was, bij Conrad. Hij houdt het leven simpel: vliegen als je vliegen kan en je mag altijd mee als hij iets onderneemt. Jammer dat ie zo vreselijk veel moet werken om dit dure huis te kunnen betalen.

Omdat ik de enige was die trek had in eten, sprong ik op een fiets en scheurde de berg naar de Junction af. Net toen ik echt iedere verkeerswet overtrad die in een degelijke nannystate verzonnen kan worden, dwars het kruispunt over, zonder licht, zonder helm, nog gauw even voor een auto langs, bleek die auto een politiewagen. Shit, niet nu, bad ik. Achterin blafte een kwaaie hond naar me, maar de politie stopte niet om me een megaboete te geven.

In de trein hadden ze me ook al verbaasd. Ik heb hier nog nooit meegemaakt dat kaartjes worden gecontroleerd (ze hebben bijna overal electrische toegangspoortjes), maar vandaag kwamen er twee politie-agenten in vol ornaat kaartjes knippen. Pistool op de heup, soldatenkistjes aan de voeten. Het blijft een raar land.

Jetlag

O ja zo was het. Witte reigers, zwarte ibissen, een paar aalscholverachtige vogels met waanzinnig lange nekken. De oorverdovende herrie van miljoenen krekels langs de rivier, maar rond het huis hoor je vooral zangvogeltjes. Zoete bloemenlucht, en de meest verrukkellijke temperatuur: felle zon en harde wind. En niemand anders dan ik op de rivier, alleen in de verte het geluid van auto’s. Op de heenweg peddel ik vlak langs een enorme pelikaan die op een steigertje naar me staat te kijken. De gekke snavel en de plukjes die een minikuifje op z’n achterhoofd vormen zouden het een lachwekkende vogel maken, als ie niet zo groot en voornaam was. Als ik later met de wind mee terugpeddel, zwemt ie langs, als een koninklijk slagschip dat na een overwinning de haven binnenloopt.

Ik zou bijna vergeten zijn hoe hard de jetlag toeslaat, de dag na aankomst. In de 55 uur tussen de wekker zondagochtend in Den Haag, en het moment dat ik gisteravond in bed crashte, heb ik alles bij elkaar niet meer dan zeven losse uurtjes geslapen. Overdag had ik genoeg energie om met het brommertje boodschappen te doen, m’n telefoon te regelen (+61 457917331), het huis en m’n spullen in orde te brengen en met Lyn en Camo bij te babbelen bij de Thai. En nog onrust te veroorzaken door topless het zwembad in te duiken. De vriendin van de huurder nam er enorm aanstoot aan en bleef maar herhalen hoe ‘not nice’ en ‘intimidating’ ik was, zodat ik m’n lijf nu met een heel nieuwe blik bekijk. Voor veel aussies geldt dat aanvallen de beste verdediging is, ik denk de keerzijde van de alomtegenwoordige jovialiteit.Vanmorgen verontschuldigde ze zich, maar wel met de uitleg dat ‘de kinderen’ komen. Alsof blote borsten schadelijk voor kinderen zijn! Daar neem ik dan weer aanstoot aan.

Pendelen

wegbrengteam

Northern Territories

Camo's

Ben er weer. Onderweg mijmerde ik over waarom het zo als thuiskomen voelt, terwijl ik nou  net heel veel thuis achterlaat. Sinterklaas, het ultieme gezinsfeest, harstikke gezellig. Wouter en Ester die ik met verdubbeld enthousiasme opzoek omdat ik me niet van Mare los kan rukken. De buren die me gezellig wegbrengen zodat Schiphol een uitje wordt. Ik heb het zo verschrikkelijk goed thuis dat het bijna een belediging is om me in Australië thuis te voelen. Maar het zit ‘m in mijn schizofrene bestaan, en de sfeer van de Newcastle club en de Forbes crowd. Broederlijk, is geloof ik nog de beste beschrijving. Het is een extended family, waarin ik een van de achternichtjes ben. Dat betekent ook wel dat Camo meteen z’n bed induikt nadat hij me om één uur ’s nachts van Wyong station heeft opgehaald, dat ik eerst op zoek moet naar een schoon laken en onbeschimmeld eten voordat ik me ook eens uit kan strekken, en dat ik een ernstig vervoersprobleem heb zonder auto of fiets. Mijn aanwezigheid hier is zo gewoon dat niemand zich drukt maakt om mijn bezoek, ikzelf ook al niet echt.

We hebben zelfs een soort sleur in onze ochtendrituelen, met als enige afwijking dat Camo en Lyn in Camerons huis slapen als ik er net ben. Ik ben het eerste op, we kletsen wat (zelfs de conversatie herhaalt zich, over mensen die jaloers op ons gependel tussen Europa en Australië zijn, en hoe die toch echt zelf gekozen hebben om hun geld in hun dure huizen en kinderen te steken). Nadat Lyn en vervolgens Cameron vertrokken zijn schrijf ik m’n blog, doe de afwas, blader wat in Skysailor en maak m’n boodschappenlijstje. Ik geniet van de temperatuur (zonnig, oplopend naar dertig graden), van het alle tijd hebben om met m’n bagage te spelen en vast te stellen dat ik nou toch weer drie paar handschoenen en twintig t-shirts heb, van een dutje whenever ik er zin in heb. Misschien ga ik nog even peddelen vandaag, misschien bel ik Conrad en misschien heb ik energie om te koken. Ik hoef helemaal niks, zalig.

Reis voorbereidingen

Met stijgende hysterie neem ik de voorbereidingen ter hand: ticket boeken, visum aanvragen, harnas wassen, chute vouwen, kadootjes kopen, inpakken. Ondertussen probeer ik uit te vissen hoe ik m’n vleugel naar Nederland kan laten vervoeren in januari. Ik ben bizar zenuwachtig voor een cortisoneprik die ik moet halen om m’n armen te kunnen gebruiken. En ik studeer me het schompes zodat ik zaterdag online vhf-examen kan doen. Ik heb geen belangstelling voor callsigns, het verschil tussen ‘affirm’ en ‘roger’, de hoogte in feet waarop een toestel tussen de 50 en de 150 kts aan z’n landingscircuit moet beginnen. CASA verleent geen ontheffing dit jaar, dus we moeten onze radiolicentie kunnen laten zien, terwijl we in het echt heus geen vhf-radio’s gaan gebruiken. Ik zou niet bij de knoppen kunnen om tussen frequenties te switchen, en bovendien is onze andere radio van levensbelang, om aan het team te laten weten waar je uithangt. M’n harnas is te strak om twee radio’s mee te nemen, ik ben er ook niet rijk genoeg voor, en de taken gaan toch door vrij luchtruim. Dagelijkse ergernis dus, als ik weer braaf m’n NATO-alfabet opzeg of de lign of sight bij verschillende hoogtes (in feet!) herhaal.

Wel grappig om op m’n ouwe dag, twintig jaar na de laatste keer dat ik iets uit m’n hoofd heb geleerd, nog ontdek wat de beste manier is om te stampen. Op de sportschool, zwetend en hijgend tussen de krachtoefeningen door. Ik merk nauwelijks dat ik er tijd aan besteed, en misschien is m’n kop ook wel beter doorbloed.

Hotel alpha delta echo victor lima india echo golf

Lamme arm

Ik krijg het heen en weer van blessures die eindeloos blijven zeuren. Alweer twee maanden loop ik met een ontstoken bicepspees en Sini heeft er inmiddels alles op losgelaten en het is nog niet over. Dwangbuis, electroshocks, kneden en knijpen, vandaag een set spijkers erin gehamerd – ok ok misschien overdrijf ik een tikje. Het vervelendste is niet de pijn maar de belemmering. Peter lacht me uit omdat ik niet niks kan doen. En Jorje om m’n naaldenfobie. Als troost biecht hij zijn claustrofobie. Geen shot voor mij, geen darkroom voor hem. Het is wel grappig inderdaad maar ondertussen verval ik tot een enorme blubber omdat ik al weken en weken niet meer heb getraind. En ondertussen tikt de kalender genadeloos door.

Herfstslepen





Het mooiste vandaag waren de ganzen. Vanmorgen kwam er een enorme V laag recht over me heen, en de rest van de dag zag ik ze voortdurend. Zo bijzonder. En een valkje, die me niet had gezien en me nog maar net ontweek toen hij wat harder steeg dan ik. Ik zag z’n blote buik en de binnenkant van z’n vleugels, het leek wel een cartoon.

Tot acht uur wist ik niet of ik naar Moergestel, Bruinehaar of Stadskanaal zou gaan. Op de webcam zag ik dat Stadskanaal er schitterend uitzag maar ik gokte toch op Bruinehaar. Dichterbij en ik ben er al weer zo lang niet geweest. De hele rit er heen zag ik overal de zon doorkomen, maar eenmaal op het veld kon ik nauwelijks de mais aan de rand zien. Dan maar door naar het hoge noorden, waar inderdaad een blauwe lucht met fijne cumulus stond. Ropje sleepte me naar de enige lift die er was en het lukte me een kwartiertje vast te houden. Robbie hield het langer vol in dezelfde bel. M’n tweede vluchtje leverde eigenlijk niks op, en de laatste sleepte Rinus me lekker hoog zodat ik tijd had om een beetje bochjes te draaien. Met een mooie landing en gezellig bijkletsen met Connie en Koos Gasman reed ik dik tevreden weer naar huis. Jammer van die vette file bij Utrecht.

Heel Stadskanaal voor mij alleen

Het donkergroen van de dragonfly steekt prachtig af tegen het felle wit van de wolken op de horizon, en de pastelkleuren van het landschap onder de inversie. De sleep is ontspannen, de lucht is lekker fris. Rinus zwaait me af boven een groeiend wolkje, op bijna 1300 meter, en terwijl ik naar het westen glij zie ik mijn schaduw in een mooie halo onder me meeglijden. Rinus cirkelt vrolijk rond de wolk, maar ik voel totaal geen piep dus ik koers rechtstreeks naar een volgend plukje, tussen twee grotere cumuls in. Tegen de tijd dat ik er aan kom is het tot een volwassen cumulus uitgegroeid, ik glij er precies onderdoor maar ondanks de onstuimige groei voel ik nog steeds geen lift. Ik ga een beetje dwars op de wind, in de richting van grote pasgemaaide, vrij aangestroomde, landingsterreinen want na de turbulente landing van vanmorgen wil ik niet meer naar het vliegveld.

Ondanks vier, vijf, landbouwmachines in actie piept er nog steeds niks, pas als ik al onder de tweehonderd meter zit, en laat ik voor de verandering nou eens verstandig zijn en op tijd aan een nette landing beginnen. Ik focus op het punt waar ik wil staan, draai nog een driezestig en een ruime bocht voor ik op final ga, trek zo hard mogelijk aan en kom keurig dichtbij het hek aan de grond.

Nadat ik heerlijk in de warme herfstzon heb ingepakt, met de boer gebabbeld en naar de roofvogels gekeken, pikt Martijn me op en nog vóór drie uur zijn we alweer op weg naar huis.

Wat een fantastisch einde van mijn vijfenveertigste!

Ziek & zielug

Vervuld van zelfmedelijden zie ik op de webcam hoe fantastisch het is in Stadskanaal. Nevel, een lichtjes wapperende windsok, alles stil. M’n lievelingsweer en ik zou vandaag met m’n lievelingsmannen m’n lievelingsbezigheid gaan doen. Een geinig miniwedstrijdje met Ropje, Robbie en Rob achter Rinus, Martijn mee voor de gezelligheid en de ophaal, gezellig, genieten van zon en landschap, goed vliegen. Maar terwijl ik gisteren m’n harnas in orde maakte voelde ik de keelpijn opkomen, in de loop van de avond zwol m’n kop op tot explosieve proporties en tien liter saliethee joegen me ieder half uur m’n bed uit vannacht. Geen vliegen dus voor mij vandaag, maar sniffend naar de webcam staren.

Westnoordwest 4 bft

Yessss! Half zeven op, wind nog steeds uitstekend, half elf hielpen Jaap en Jack me starten. Erg fijn die hulp, zonder Rob had ik de vleugel niet eens op de startplek gekregen denk ik, het pad is compleet weg dus je moet in het mulle zand recht omhoog klimmen. Zonder Jack en Jaap had ik de vleugel niet kunnen opzetten. Stom genoeg is het een later model Uno dan waar ik ooit mee leerde vliegen, maar je kan ‘m niet plat opbouwen. Eénmaal in de lucht voelde ik ook wel wat een oud lijk het ding is, hij heeft geen performance en reageert ook niet best op stuurinput. Maar het was toch erg leuk, een klein uurtje en een perfecte landing. Ook al ben ik schijterig om naar Zandvoort te vliegen. Als ik er ergens onderweg uitzak moet ik in het ergste geval tien kilomter lopen, en dat twee keer omdat ik onmogelijk m’n harnas en vleugel samen kan dragen.

filmpje spelen bij de brug

Waar we ons afgelopen zomer mee onledig hielden:

Lange reis





Ik zit in een aardig kroegje in een gehucht middenin de Spaanse Pyreneeën. De zon breekt net door, de bergen om me heen zijn ongelooflijk imposant. Veel melancholieker moet het niet worden. Ik heb nogal willekeurig afscheid genomen van mensen die ik waarschijnlijk minstens een jaar niet meer zie. Vrienden, geliefden, bekenden, eikels en sukkels, het maakt niet eens zoveel uit. Het is het plezier van een gemeenschap waar ik bij hoor, familie. Iedere keer opnieuw besef ik hoe weinig we elkaar werkelijk kennen, eigenlijk juist daarom is het zo moeilijk om afscheid te nemen. We raken elkaars leven in een herhaling van vliegpraat, behendigheidsspelletjes, discussies en taken. Vrienden thuis hebben de rest van mij. De onvolledigheid, en de vergankelijkheid, maakt me weemoedig. Tegelijk de onverwoestbare, enorme, prachtige bergen waarvoor het niet uitmaakt of iemand ze ziet. Pietepeuterige mensjes die al schakelend en sturend de passen doorploeteren.

Donderdag 20:30 thuis. Jeetje, als de reis naar Australië het eten van een doorgang door de rijstebrijberg naar Luilekkerland is, is op je eentje van Spanje naar Den Haag rijden een volledig rondje door cake walk, twintig keer. Ik vind de drukte rond Parijs zelfs wel leuk eigenlijk, en de strijd om de snelste rij in de file voor Antwerpen. Thuis vrolijk begroet door m’n buren, die warmte spoelt elke weemoed meteen naar verre achtergronden.

geen zin meer

Ik was vanmorgen enorm gaar, alles en overal deed pijn en ik heb de afgelopen weken niet één keer een complete nacht geslapen, en ik heb verschrikkelijk genoeg van de varkensstank dag in dag uit, en het landen gaat gewoon goed maar het wordt wel saai zo, de vakantie is wel klaar. Het is heerlijk om alleen maar winddummy te spelen en niks te hoeven, maar zonder enige uitdaging verlies ik ook wel focus en motivatie. Morgen en overmorgen is het waarschijnlijk slecht weer, ik ga maar eens op huis aan.

Dag twee British Open

Vandaag was het precies andersom, Gordon kwam een paar minuten na Niels, Andreas en Gijs binnen met een gigantische smile zichtbaar op tientallen meters hoogte, ik zei meteen “die heeft de derde start”. Inderdaad, terwijl de eersten de eerste start hadden genomen, dus Gordon is dagwinnaar denk ik. Ongelooflijk dat er nog zoveel mensen op goal stonden, het leek laag en stabiel vandaag en helemaal blauw. Ik startte pas om één uur maar dat bleek toch nog te vroeg. Mijn belletje in het dal wilde niet hoger dan 1400 meter tenzij ik er vreselijk m’n best voor ging doen, en dat doe ik nou juist even niet. Ik maak het mezelf iets te makkelijk met landen, als het morgen weer oostelijk is pak ik het volgende veld iets dichter bij het huis en net ietsje kleiner. Heerlijk om het gevoel te hebben dat ik dit ook allemaal best met m’n Litesport had kunnen doen, of met een Litespeed. Jamie probeert me voortdurend haar RX3 te verkopen, maar ik ben vastbesloten om het dit keer echt superlangzaamaan te doen. Haar aanbod is wel gruwelijk verleidelijk dus ik heb er eigenlijk een beetje moeite mee als haar RX naar een ander gaat, maar ik moet het echt niet doen. Rustig aan, eerst de Litesport naar Europa halen, en dan weer verder zien. Ik bedacht vanmorgen dat ik ben waar ik wezen moet als ik niet langer aan iedereen loop uit te leggen waar ik mee bezig ben. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, het gaat uiteindelijk toch echt om vijftig goeie landingen, maar een rustige state of mind is het halve werk.

Taak 1

Vliegen met een kater doet nogal denken aan roken terwijl je een keelontsteking hebt. Het is gewoon een kwestie van je verslaving onderhouden. Ik startte zo ongeveer als eerste, dwarrelde een kwartiertje zonder al te veel controle rond en landde netjes naast het huis. Terwijl ik au naturel stond in te pakken zag ik Fabien boven me draaien. Hij zal het nog veel zwaarder hebben gehad dan ik, het was zes uur voor zij naar huis gingen en waarschijnlijk ook een stuk meer stronken. Maar hij is jong, dan kan je dat hebben.

Na een middagdutje kwam ik als eerste bij goal aan waar niet lang daarna Per kwam landen. Ik was razend enthousiast maar hij had maar één keerpunt. Kort daarna kwamen Julia en Gordon binnen, ook al uit de verkeerde richting en Gordon vloekend terwijl ie nog op final zat. De eerste op goal die de taak had gerond was Andreas, met Glen en een paar anderen zo’n 8 minuten later. Er was geen windzak dus ik stond anderhalf uur met m’n houten kop in de volle zon met een lint te zwaaien, maar eigenlijk was het allemaal niet erg want met Johanna langs de hoofdweg waren we al om half acht thuis.